Is het gras groener in Afrika?

Ook dit is Afrika. Paar sfeerfotootjes.
foto 1. Emma, aan het lezen in haar favoriete garage.
foto 2. Lucas die met zijn 'scooter' (lees step) van ons huis afzakt naar het ronde punt waar ze bijna elke dag met de buurkinderen samen spelen.
foto 3. Emma toont met volle trots haar eerste ... tandgat. Daar heeft ze een jaar op gewacht, en we zullen het geweten hebben. Gelukkig is de tandenfee ook hier in Zuid Afrika aktief.
foto 4. Emma helpt waar ze kan. Onze tuin werd tijdens de kerstvakantie niet onderhouden dus vond Emma het nodig om met een schaar het gras te lijf te gaan.

Over zwavel, kroupouk en andere tradities.

Het doet goed om te weten dat ge iets kunt bijbrengen aan de mensen. Neem nu deze foto waarbij Petra als een volleerd licht-kunstenares 2008 haar intrede laat doen , ergens in de Ardennen. Denk je dat ze dat had gekund, als ze mij niet was tegengekomen? Denk je dat ze enig benul van fotografie, lange sluitertijden en brandpuntsafstanden had gehad? Ik laat het u zelf invullen.

Anders wordt het natuurlijk als andere zogenaamd volwassenen zich gaan bemoeien met uw kroost. Wat te denken van mijn broer, bij mijn offspring vooral gekend als Nonkel Gert - alwaar ook daar enige bijgebrachte logica inzit, zijnde mijn broer enzo.
Maar dus, nonkel Gert, heeft de gewoonte om nieuwjaren in de Ardennen te vieren met een knal. Ook wel met een reukje, en dat ligt dan vooral aan de zwavel, want Max is tegenwoordig al zindelijk.
Een knal, wat zeg ik. Een resem knallen.
Ik denk dat Gert met al zijn aankopen in de Chinese wijk in Antwerpen eigenhandig heeft bijgedragen aan de heropbloei van de omgeving. Een van die nieuwe treinpijpen onder het Astridplein ligt daar door hem, naar het schijnt.


Ach. Traditie, dat mag iets kosten. En bestaat de traditie niet, dan vinden we het uit. Zo werd dit jaar een uitgebreid scoutingsproces ingezet, aankooptechnieken bijgeschaafd én uitgevoerd door alle mannelijke leden van de familie Van Mol-Den hollander. En dat zijn er, dat is algemeen geweten, een slordige hand vol. Een papa met 4 zonen en een pijl of 30 op restaurant. Nummel vielendeltig, eend met ananas in zoetzule saus en een poltie kloupouk, u weet hoe dat gaat.


Het resultaat van die bomshopping was dan te bewonderen tijdens het nieuwjaarsfeest in de Ardennen. Alleen werd er een didactische sessie pyrotechnisch denken voor groot en klein aangekoppeld.

Een trekbom voor een kind dat korter is dan de trekbom zelf, denk u dat dat verantwoord is? Het is dat mijn broer een serieuze mens met een serieuze job is -enfin, nu toch - en dat mijn vrouw professioneelgewijs een haalbaarheidsstudie én een veiligheidsassesment kan doen, zelfs in de Ardennen en als dat moet - u kent haar toewijding - met een glas gepareld vocht achter de kiezen?


Gert, ik wil maar helpen : hier wat naslagwerken:
Vuurwerk
Lees vooral de sectie over hart-en vaatziekten, en het onderscheid tussen lustvuurwerken en Ernstvuurwerken.







Meer Ardennen nieuws. Het is niet echt duidelijk of Lucas wijst op het aantal rendieren dat geparkeerd staat boven hem of het aantal wolken aan de hemel.

2007-2008

ok , ok, ik geef toe.
Beetje de rol gelost met het bloggen. Maar dat heeft zo zijn redenen. We zijn ondertussen al een tijdje terug van ons veertiendaags bezoek aan België. Bewonder onderaan een paar sfeer foto's van de toestand aldaar. Jawel, genomen mét een kersverse D300 Nikon, ik hoor de kenners onder u al jaloers zuchten.
Maar ik heb een goeie sponsor (lees: milde weldoener) en bovendien heb ik net de BTW teruggekregen omdat we het land terug uitzijn en hier verblijven.
Om dezelfde reden kan ik u met blijdschap melden dat ik terug de trotse bezitter ben van een Macbook Pro, en hebben Lucas en Emma een Playstation 2 in zacht zilver.
Robbery? Welke robbery?

Een van de twee valiezen die héén gingen naar België zat boordevol cadeautjes (Nog iemand een Amarula?). De valies die terug ging naar Johannesburg zat nog voller met cadeautjes. Zo vol dat de valies met opengesperde muil de band afrolde. Gelukkig had ik nog een riem errond bevestigd, anders zou het een mooi gezicht geweest zijn, zo'n open koffer, en een rits paraderende kleren , boeken, playstation en al dan niet proper ondergoed op de bagageband.
En dan hebben we nog niet alle cadeautjes mee gepakt. Om begrijpelijke reden zullen we hier niet onthullen welke kerstgeschenken we hebben achtergelaten op een geheime plek bij opa en oma. We zouden eens een tante hier of daar kunnen schoferen.


Het was een blij weerzien met een zwembad dat er deze keer niet zo groen uitzag als het gras ernaast. (We hebben een relatieprobleem met ons zwembad en haar verzorgers, maar we zien daarvoor een counselor.)

Het was evenwel niet zo'n blij weerzien met onze lokale bankrekening.
Daar zagen we activiteiten op die noch Petra noch ik konden verklaren. Tenzij Petra een dubbel leven leidt, niet bij Eskom werkt, maar als mensenhandelaarster Slovaakse slaven via Oost-europese low cost luchtvaartmaatschappijen terug naar hun land stuurt. Met tickets betaald door mijn kaart, die al die tijd bij mij is gebleven.

Want dat zagen we gebeuren. Niet één maar een tiental betalingen, samen goed voor een slordige 70.000 rand (7000 euro).
Niet leuk. Blijkbaar kunnen ze hier bepaalde betaalkaarten waar je op restaurant mee betaalt via een eenvoudig doosje in hun jas klonen. Even de magneetstrip swipen en hup, klaar.

Resultaat: gefrusteerde telefoontjes met alle mogelijke diensten bij de bank (internet fraude, nee afdeling card fraude, nee toch internet fraude, nee andere nummer, u kent dat wel).

We ontdekten dit de dag dat we net geland waren, een woensdag namiddag. Donderdag morgen dan maar een gezellige voormiddag doorgebracht bij de bank. Met bewijzen dat Petra geen tickets koopt voor Slovaakse slaven, toch niet met mijn kaart, en dat we eigenlijk überhaupt niet in het land waren. Paspoortstempels, vliegtickets bleken redelijk doorslaggevend. Dus vandaag is normaal alles terug betaald.

Hoe we dit kunnen voorkomen? Niet meer op restaurant gaan , maar dat vinden we geen optie. Wel steeds de kaart bij je houden. Je zal ons vanaf nu altijd bij het betalen op restaurant zien vragen om hun remote kastje naar de tafel te brengen, in plaats van de ober met de kaart te laten vertrekken. We reizen om te leren.

Maar het is niet al kaart wat kloont. De rest van de tijd was erg rustig en relaxed. Filmpje doen (Alvin en The chipmunks, ook enkel goed om te zien om 9.30u 's morgens in de cinema. Nee, op dat moment een giant pack popcorn vonden we er toch over.)


De kinderen hebben erg genoten van hun verblijf, bezoek aan de school (dank je, Juf Ilse!). Soms liep de excellijst wat mis - sorry Cas & Sophie ... - maar het was genieten tijdens de kerst bij de grootouders, of nieuwjaar in de Ardennen.

Ze zijn nu terug naar school, en hebben zich voorgehouden om zich in de muziek te storten. Zo zal Emma piano en gitaar gaan doen, en Lucas viool en gitaar... Benieuwd hoe ver dat zal gaan. Aan hun kennis en meezingtalent met de CD van High School Musical die grijs gedraaid wordt in mijn auto zal het in elk geval niet liggen.

Ook Petra, die terecht verstomd was door het cadeau van Alex en Ilse voor haar verjaardag (een backup schijf met een hele collectie liedjes op , maar zeg het niet verder, want dat lijkt me niet legaal) is terug aan het werk, en heeft een spiksplinternieuwe zilveren Audi gekregen. Afgehaald bij de concessiehouder, mét bordje gericht aan Petra, een bos bloemen én een pompeuze strik op de voorkant. Van de auto, niet van Petra.