integratieproces deel 4.

Ik heb het nog niet gehad over het voortreffelijk onthaal dat we hier kregen van een aantal Belgische families. Ik had nog niet de kans wat foto's te nemen, maar we werden al uitgenodigd op een perfecte zondagslunch mét dito cadeau (1001 dingen te doen in Zuid Afrika.) Later over hen meer.

Maar ik kan het niet laten nog wat te berichten over de buren. Maak kennis met Mmeli. Mmeli is het zoontje van de buurvrouw achter ons , die met een slicke Mercedes rijdt en via het Black empowerment systeem in het management zit van een bedrijf dat acquisities doet in de energiebranche. Chique mensen dus.

Mmeli wordt elke dag met de Kids Express , een fel beschilderd rood busje, tot voor de poort gereden, en ik had hem al een paar keer zien kijken hoe Lucas en Emma met buurmeisje Naleedi aan het spelen waren.

Tijd dus om het ijs te breken. En kijk, een heuse verkleedpartij bij ons - met die spullen die we meehebben maar niet echt nodig, remember.

O. Leuk toeval. Mmeli wordt 7 jaar. Op 8 februari. Da's exact dezelfde leeftijd als Lucas....


Op een halve aardbol afstand, maar wel op de zelfde dag geboren.


Brandweervrouw Emma maakt sluikreklame voor een klant van ons.


Een ander buurjongetje uit een verkommerde streek in Rusland. Of nee, da's Lucas. Let op het schoeisel. Als we het even mogen goedpraten: niets van dit alles dachten we aan te doen, hé. Petra had dit echt meegenomen voor verkleedpartijtjes..


United colours of Van Mol. Emma draagt een hoed van Elvis Pompilio. Ik werk af en toe met hem, ik weet niet goed of ik hem deze url moet doorsturen ...


De rode duivels huren nu al kindjes in om voor hen te supporteren.

Over boten, kartonnen dozen, speelgoed en schuldgevoelens.

Toegekomen! De camion met de boot & luchtshipment en ons hebben en houden.




Ons meest waardevolle bezit werd uitgepakt.



Zwart werk en kinderarbeid op één namiddag.










en 200 dozen later.



Net terug van een ultrakort tripje België & Duitsland waarbij ik naar alle bescheiden mening ultraveel werk heb verzet.
Als er interesse is wil ik wel eens wat foto's van lezingen, shootings van lingerie, en rondlopende keukenrobots posten... Dan snapt niemand nog wat ik eigenlijk doe :-)

De boot is dus toegekomen. Enfin, dat was hij al een maand geleden. Net als het vliegtuig, met de 2e shipment.
Maar doordat Petra haar workpermit niet in orde was, werden beide niet 'gecleard' door de douane.

Petra was thuisgebleven om de vrachtwagen te ontvangen en de mensen te instrueren waar alles moest komen. De grotere stuks staken zij in elkaar.
Natuurlijk zijn we blij dat alles er is. De kinderen keken nogal op als ze van school kwamen.
Ongeveer 200 dozen of units zijn er over en weer gekomen. En elk stukje in die dozen is met 2 grote bladen ingepakt. Elk stom stukje! Als je dan rekening houdt met een gemiddelde van wat, 10,20, 30 stuks per doos? Tel maar op. We zijn nog niet klaar met uitpakken. En qua papierverbruik kunnen we een half bos recycleren.

Mooi die grote spiegel die meegekomen is. En onze nieuwe zetels. Voor de goede verstaander: als je naar het buitenland verhuist kan je de BTW aan de douane in Zaventem terugtrekken. Dus ja, we zijn nog even langs Ikea geweest voor we vertrokken.

Maar ... zoveel prul dat er bij is... We hebben nu een maand geleefd zonder dat we eigenlijk iets misten, give or take wat huisgerief of de fietsen van de kinderen. En we hebben al pakken vuilzakken thuis in Wilsele gevuld. En toch. Het is ongelooflijk hoeveel je verzamelt. Het was echt een soort eye-opener: we hebben gewoon teveel.

Zeker wat het speelgoed betreft... Dat is er echt gewoon over. Natuurlijk is dat aanvaardbaar thuis, en wil je je kinderen soms eens verwennen. Kerstmis, verjaardagen, sinterklaas, nieuwjaar, goeie rapporten, ... momenten genoeg om iets te geven/krijgen.
Pas op, ik wil geen afbreuk doen aan de opvoedkundige waarde van speelgoed. Ik ben de eerste om daar een lans over te breken. Ik zou bijna Playstation op de uurrooster zetten. (Onderzoek bewijst dat Gamers multi-taskers zijn, vandaar)

Maar als we nu zo alles ineens bekijken en opendoen, dan hadden Petra en ik tegelijkertijd een groot schaamtegevoel. Ze zijn nog maar 5 en 6 en de kleerkasten puilen al uit.

Hoe we dat gaan oplossen? Samenzitten met Lucas en Emma om een deel weg te geven aan een schooltje. En als er iets te vieren valt, zoveel mogelijk 'ervaring' en belevenissen cadeau doen, in plaats van weer een doos Knex, een transformer of een barbie pop.

Misschien houd ik die kartonnen dozen wel. Geweldig hoe ze daar mee speelden. En de playstation. Maar da's voor mijn job. ;-)

Integratieproces deel 2: Lessen in globalisering.

Emma iets zien doen dat ze normaal nooit zou doen. Ze wilde en zal met haar buurmeisje spelen.
Normaal is Emma in dat soort situaties wat verlegen.
We hadden al eerder even contact met onze dichtste buren in onze 'compound'. De compound is een verzameling van een 28 tal huizen in de zelfde authentieke Toscaanse stijl.
Wij zijn nummer 16 en in nummer 15 woont een jong zwart koppel met een klein baby'tje en een meisje dat de leeftijd van Emma en Lucas heeft. Ik moet toegeven dat ik het feit dat er in onze compound ook zwarte koppels wonen erg kan appreciëren.

Maar dus wilde Emma kost wat kost met haar buurmeisje spelen. En ging ze gaan aanbellen en vragen om te komen spelen. Zomaar. Geen engels kunnen, 'so what'.

Op één namiddag zie je dan hoe kinderen onbevooroordeeld kunnen genieten van elkaar.
Eerst spelen en ravotten op de straat, waar enkel de bewoners op rijden, dus een perfect speelterrein voor steps en fietsen.
Daarna haalt Emma haar beperkte verzameling speelgoed op de drempel voor het huis.
En na een geschild appeltje en wat drank op die drempel, zetten de drie in geen tijd het huis opstelten.



Naleedi (of volgens Emma : MyLady)




Emma haalt het zware geschut boven. Haar verzameling popjes die niet vastzitten in de container...



Naleedi , Lucas en Emma in een Vlaams Jommeke...



Naleedi en Emma hebben onze lege kasten ontdekt. (we leven nog steeds met huurmeubelen en een minimum aan speelgoed. De containers zitten nog steeds vast)



Globalisering, anyone? Probeer eens met Universele iconen zoals Monopoly. En een geestesgesteldheid van een kind van 6. 'T Zou allemaal wat makkelijker gaan.

Over kranten en freak storms

Krantenkiosken bestaan hier niet echt. Ik ben nog niet in de Exclusive Book stores geraakt (vergelijkbaar met de Waterstone's of WH Smith - en je kan er ook koffie drinken en online gaan...) voor de betere magazines.
Maar kranten zijn er natuurlijk wel. Te koop in de supermarkten, maar ook op straat, aan de rode lichten. Op plekken waar je lang in de file staat, komt de ene na de andere verkoper zijn waren aanbieden. Kapstokken zijn in, blijkbaar. Maar ook papieren zakdoekjes, drank, zonnebrillen, en dus ook kranten.
Ik ben er nog niet uit wat nu de 'betere' krant is, maar ik kocht al regelmatig The Star voor 4 Rand (delen door 9...)

Speciaal voor mijn broer hierbij het volgende.
Ik ben gisteren nogal veel op de baan geweest: 's morgens de kinderen wegdoen, terugkomen, naar de internetshop, naar een sportcentrum om te zien of ik terug wat kan gaan squashen of tennissen met Petra, en naar een fleamarket om struisvogel eieren te zoeken. (We gaan in België bekende modeontwerpers vragen om voor Pasen grote eieren te 'customizen', die we dan gaan tentoonstellen in onze Addictlab:shop in Maasmechelen Village, en dan per opbod gaan verkopen voor Plan International - maar daarover later meer.)

Punt is dat ik telkens The Star kon kopen, maar elke keer .. een volgende editie met aangepaste voorpagina.
Op nog geen 3 uur tijd, kan je in 4 edities, zien hoe het nieuws van Blair op de voorpagina verdrongen wordt. Who cares about Blair, als je foto's hebt van een voetbalmatch waar de storm van eergisterenavond ervoor zorgde dat alle reklamepanelen uit de grond werden getrokken en op het terrein geslingerd... Zie hoe de helden eerst geraakt, dan bijna onthoofd werden.
Naarmate de dag vordert wordt het intenser....Spanning en sensatie, het is van alle landen.

Behoorlijke redactionele inspanningen waar het Laatste Nieuws jaloers op kan zijn, maar ook mijn broer (distributie Wall Street Journal) moet dit interesseren.
Gert, voor een klein prijsje zal ik hier wat benchmarken en hun distributie proces bekijken. :-)

editie 1.


editie 3


editie 4

In contact met het thuisfront.

Tussen alle integratie- en installatieprocessen door, proberen we in contact te blijven met het thuisfront. Deze blog is alvast één middel. De ADSL lijn thuis werkte even, maar hield het al snel voor bekeken, dus sleep ik me nu van internetshop, over Hotspot aan een van de Mugg & Bean cafés tot, gisterenavond, wegzakken in de lounge zetels van Cappellino's, een trendy Italiaans restaurant én populaire hangout-plek van de plaatselijke hippe jeugd. Gratis online daar, als je de ober een password vraagt. Voor de geïnteresseerden: login: user 1, password: january.
Het had een snelle maar beperkte download capaciteit, maar met enige deductie en een goed glas Zuid Afrikaanse wijn, ben ik 3 keer na elkaar ingelogd. Tot user 3, password: March.
Grappig, om daar online te gaan, en via een wireless-connectie te praten met ouders en Ellen en Peter.


Petra aan de praat met haar zuster toen onze ADSL thuis nog werkte. Met dank aan Skype.


Onze postbus.

Nummer 3314, dus.
En nog wat SA borden :-)

Integratieproces. Deel 1.

When in Rome, do as the Romans do.
Het is opvallend: kinderen in Zuid-Afrika, blank én zwart, maken er een gewoonte van om rond te lopen op blote voeten.

Niet alleen thuis, maar ook, bijvoorbeeld, in de vele supermarkten. Over de hygiënische gevolgen daarvan stel ik me niet te veel vragen, gelet op het groot aantal personeel dat overal rondloopt, kuist, inpakt enzovoort.

Maar dus, Lucas en Emma kunnen - wat zeg ik : willen - niet achterblijven. En dus: wassen die handel.
Lucas en Emma zullen alvast als souvenir uit Zuid-Afrika ... een eeltlaag meebrengen.

En nog eentje... maar wat voor eentje

Op Oudejaarsavond december 2006, laat Lucas zich van zijn beste kant zien. En, neen, dat is niet de onderkant. Moves en shakes op die ene CD die we bijhebben, draaiend op de Playstation, en via de gehuurde TV. Let ook niet te erg op het al even gehuurd meubilair.
Maar ik weet zeker dat uw aandacht bij de ster van dienst zal zijn.
Lucas is beschikbaar voor handtekeningen en gastoptredens. Quoi que.

Vertrek on tape...

Al die nieuwe gizmo's, zoals digitale camera's, krachtige MacBook Pro's en Youtubes, daar moet ik dan mee experimenteren, hé. Ik heb ook al een koppel parende struisvogels gefilmd, maar er zijn misschien teveel kinderen die meekijken. Aan de andere kant, qua lessen in biologie kan dat tellen.

Stoneage Angel.

Het Autosalon.

Bordencollectie SA.001

ja, ik geef het toe, ik heb iets met borden. Ik bedenk me dan dat een of andere mens zich heeft bezig gehouden om dat bord te maken, in de hoop duidelijk te communiceren. Er moest worden nagedacht over de typografie, de vorm, de grootte van de letters. In welke tijd is het gebeurd? Wie, waar? Als ik dat fotografeer en uit zijn context haal, wat blijft er dan nog over? U als lezer van deze blog zal er in de toekomst nog wel wat meer voorgeschoteld krijgen. Aan u om te oordelen.
Ik heb er zo al een hele reeks van mijn en onze vroegere reizen, ik zou ze eens moeten bundelen en laten drukken.
voor op koffie tafels te leggen als perfect kerstcadeau ofzo. Of exposeren in het SMAK. Ha!

De andere kant van de medaille.

Petra en ik hebben samen beslist om deze stap te zetten, en ik heb nog een ellenlange tekst klaar staan over de mogelijke opvoedkundige waarde van zo'n trip en langdurig verblijf in het buitenland voor onze kinderen.
Ik geef toe dat ik ook rekening heb gehouden met de stabiliteit in onze familie. Mijn ouders zijn nog fit genoeg om shuttle-dienst en kinderopvang tegelijkertijd te zijn voor al hun kinderen en kleinkinderen, om verbouwingen te doen in huizen of huisjes die ze kopen en verhuren.. Dus in stilte was en is het mijn grootste wens dat ze gezond kunnen blijven. 8890 km , dat doe je immers niet om even over en weer te komen als er een van de twee plots ziek zou zijn. Nee, integendeel, ze zijn nog fit genoeg voor een aantal reisjes Brussel-Johannesburg, al zullen dan vooral mentaal de kilometers zwaarder doorwegen dan pakweg van 's Gravenwezel naar Mousny.

Een paar dagen geleden belde mijn vader me op dat Tante Frieda onverwachts is gestorven. De oudste van de 3 zussen, waarvan mijn moeder de middelste is. Moest ik diepgelovig zijn, ik zou dat bijzonder unfair gevonden hebben tegenover mijn moeder. Het lijkt nog gisteren, dat we Vake, haar vader begraven hebben. En dus nu haar oudste zus.
Toegegeven, het contact met tante Frieda was voor ons, nichten en neven wat verminderd en beperkt tot nieuwjaren, geboortes, en dus onlangs nog Vake's begrafenis. Voor mij is zij altijd dat deel van 'Nonkel Hubert en Tante Frieda' geweest dat is blijven voortleven nadat nonkel Hubert al jaren geleden gestorven is. Ik herinner me nog als gisteren hoe ik het contact met zijn levensloze lichaam heb ervaren. Jong, maar zeker te oud was ik, om dan pas de dood van nabij te zien. Trouwens een van de redenen om Lucas en Emma bij Vake mee te laten groeten; om uit te leggen dat sterven deel van het leven is. Dat dat lichaam maar een beperkt deel is van een mens - en dus niet echt nodig om aan die iemand te denken.

Maar toen mijn vader me dat nieuws doorgaf, besefte ik op slag dat je met alle skypes en MSNen van deze wereld je niet echt kan troosten. Niet voor Tante Frieda, die zal nu wel terug bij haar Nonkel Hubert zijn. Maar om mijn moeder te troosten, even vast te pakken op de wake gisteren. Of op de begrafenis morgen.

Eerste schooldag...

Lucas en Emma zetten hun eerste stappen in de American International School. Conveniently weggestoken ergens op een baan weg uit de stad, en zonder enige voorkennis vind je de school niet eens. We zien ook een soort prive-militie die de straat ernaartoe bewaakt, en de mannen aan de afgesloten ingang bekijken met een soort omgedraaide spiegel de onderkant van uw auto. ( Op Lucas zijn matchboxkes staat daar het merk. Misschien dat ze dat zoeken.)
Enfin, voorzorgsmaatregelen genoeg, en de Counselor - Mister Floch - zei zelf nog: Be alert, without being paranoid. Mister Floch, naar we vermoeden in de echt getreden met Miss Thiessens, de Principal. Maar voor de rest over die mensen geen kwaad woord.
Ook niet over Miss Eleonor Parks, die in een vorig leven moet hebben als voorbeeld gediend voor Mrs Doubtfire.Overhyperkinetisch, maar zeer lief.
Misses Doubtfire gaat over de autostickers (ze kijken er dan nog wel steeds onder, maar ze stappen niet meer in om tot aan het hoofdgebouw te rijden.) en over de begeleiding van de nieuwe leerlingen. Nu in december, schooljaar dus goed bezig, zijn er meer dan 20 nieuwe kinderen...
Het is interessant, die mix. We leren een koppel kennen, hij Zuid Afrikaan, zij Duits, hebben in Zurich gewoond, komen net terug van Dubai, en hun dochter die bij Lucas in de klas zal zitten is een Amerikaanse omdat ze in Florida geboren is. Een ander kind dan weer uit Hong Kong, en er zit zelfs nog een verse Waalse Belg en een Nederlands meisje tussen. Om maar te zeggen: die meer dan 50 nationaliteiten, dat moet toch ergens kloppen.

De school is erg goed georganiseerd - en heu... dat mag wel voor wat we hiervoor betalen... en ze weten duidelijk hoe ze met hun publiek moeten omgaan. Beetje erg Amerikaans wordt het als blijkt dat alle kinderen elke morgen bij elkaar komen om de code van de school op te zeggen, en al dan niet belangrijk zaken in de groep te gooien.
En eigenlijk, toch niet slecht, by the way. Die kinderen leren zo van in het begin om te praten in publiek, en leren het wel en wee van 'de community' kennen. De hele school leeft zo samen. Ideetje voor de Bosstraat? :-)

De code, voor de geinteresseerden (past perfect op stickers van de Bond Zonder Naam)
Take care of yourself.
Take care of the others.
Take care of this place.

Het eerste afscheid is zwaar, vind ik. Emma is altijd wat emotioneel geweest voor dat soort nieuwe situaties, maar ook Lucas kan zijn tranen niet bedwingen. Logisch toch , als iedereen praat en je verstaat niemand.. Wat doen we hen aan..
Ik begeleid hem mee naar de klas en met de hulp van Miss Turner en een stevige doos treinsporen geraakt hij bezig. Een lief indisch jongetje toonde hem al het terrarium in de klas. Lucas zal normaal 2 keer per dag ELL (English Learning Language klas) volgen.


Petra en ik hebben een klein hartje als we de school uitrijden...


Als ik hen ga oppikken om 14.50u (de gathering met de hele school begint al om 7.40... dus alles is hier wat vroeger...) Dan zie ik twee lachende gezichtjes. Lucas was al aan de praat met een ander kind in de universele taal voor zes-jarigen, en Emma had kennisgemaakt met Fleur en Maxim, Nederlands meisje en Belgische jongen in haar klas. Zelfs de hulp-juf (ja, dat hebben ze daar...) spreekt-Zuid Afrikaans en stoot dan ook herkenbare klanken uit.

Op weg naar een lokale Woolworths om eten te gaan halen, praatten ze over hun wedervaren, en smijten er af en toe wat engelse cijfers tussen. Dat lijkt allemaal goed mee te vallen, een pak van mijn hart. Dan mogen er nog 10 Mrs Doubtfires hysterisch rondlopen, als dat het resultaat is.

December 31, 2006 - Januari 1, 2007

Brussel - Madrid - Johannesburg: impressies.

Madrid Business lounge.

Het T shirt dat ik kreeg van Belgisch modeontwerper Idriz Jossa is bedrukt met : Clochard de Luxe. Een beter statement kan ik me niet indenken om rond te hangen op de business lounge van Iberia.

Lucas en Emma hebben het eerste deel van de trip goed doorstaan. Het business gedeelte van het vliegtuig was op een ander koppel na helemaal leeg. Vliegen tussen kerst en nieuw: het is een aanrader.

Toch even online geweest en via Skype met m’n ouders gepraat. Ik hoop dat hen dat wat geruststelt: dat het contact zo makkelijk gaat, dat we misschien wel aan de andere kant van de wereld zitten, maar op een mouseclick away.

Madrid-Johannesburg.

Emma zit naast mij en leest op de navigator van het scherm. Ze maakt er johannesburger van , meteen een goed idee voor een Fast food keten in onze toekomstige hometown.
De vlucht vertrok pas om 00.30, laat genoeg, maar de kinderen willen duidelijk nog eerst alle geneugtes van hun stoel en bijhorende gizmo’s ontdekken.

Lucas ontdekt al gauw hoe je je stoel met een simpele knop helemaal kan plat krijgen, terwijl Emma probeert de oordopjes die bij het Vip pakket horen in haar kleine oren te steken. Ik tracht nog wat filmpjes op deze blog te krijgen via youtube.
De wijn is erg goed en helpt me wat te ontstressen van een vermoeiende dag. Die morgen nog zand met kattendrollen liggen wegschuppen in de tuin, om maar iets te zeggen.

We gaan de nacht in. Ik word wakker als de zon opkomt en het is een schitterend zicht, maar de stewardessen van dienst sluiten de vensters af om de nacht nog langer te laten duren.


Weer wat later. Lucas is wakker. En zit met koptelefoon op naar 'Ant Bully' te kijken.
Mijn zoon wordt groot, bedenk ik dan.
Ontbijt, en Emma en Lucas blijken volleerde Tetris spelers te kunnen worden.


Johannesburg - Sandton
Aankomst verloopt vlotter dan ons vertrek. (We konden niet met one-way tickets vertrekken, en moesten terugtickets aanschaffen. Volgens Iberia zouden we anders het land niet inkunnen...)

Onze 8 stuks baggage hebben eenzelfde business treatment en rollen er in het begin al af. We zijn de eersten die na de crew door de douane gaan. Dat blijkt een formaliteit.
Een busje brengt ons dan naar Centurion, waar de Dupont zetel is. Daar zullen we Petra’s company car oppikken, hebben en houden en Lucas en Emma inladen en naar ons huis gaan.

De auto is, toegegeven, een beetje posh. Ik heb het niet zo voor Mercedessen. Maar een paar dagen in Sandton, en posh krijgt er een extra dimensie bij. Wacht tot ik over MonteCasino schrijf. (Emma toverde die al om tot de ‘Valse’ stad. Maar ok, daarover later meer.)

We geraken volgestouwd, zelfs volgens de Zuid Afrikaanse wegcode, en rijden aan de foute kant van de weg met een stuur aan de foute kant van de auto naar Lonehill.

Om de inburgering (let op de woordspeling) van Emma en Lucas te vergemakkelijken - en ook wel om de honger te stillen - passeren we eerst langs een Macdonalds drive-inn voor we naar het huis gaan. Het is de eerste keer dat ik de prularia van MacDonald dankbaar ben: het is brol, maar herkenbare brol voor Lucas en Emma.

Het huis had ik al een keer gezien, maar nu stonden de huur-meubelen er. En ik beeld me even de eenzame avonden in waarop Petra op een gehuurde stoel gordijnen heeft staan ophangen, het arme kind. Maar het resultaat mag gezien worden.
Het huis is spiksplinternieuw, is in een post-Toscaanse stijl, maar zeer open en licht. De buren zien wél over de muur, als ze hun best doen, maar dat kunnen wij ook.
De tuin is niet in verhouding met het huis: de kamers zijn zéér groot, de tuin ligt rondom het huis. Het zwembad (zwembadje: drie slagen en je zit tegen de trap) ligt gewrongen tussen het huis en de muur met electrische afrastering.
Af en toe groeien takken van de buren tegen de draad, en een constant geknetter bewijst dan dat de draden werken.

28-29 december 2006