FORTIS

Dit moest er even uit.
Als we het toevallig over Fortis hebben (BVN nieuws, bijvoorbeeld) Dan begint Emma spontaan een rijmpje te zingen.
Hence dit adapted logo.
Ik wil niets zeggen, maar van een afstand bekeken wordt er in België wel wat afgeknoeid.

Over K3, Sinterklaas, de evenaar oversteken en altijd rechtdoor.

Het feestje was geen verrassing. Dat hadden we samen gepland - we hadden eigenlijk nog nooit veel mensen samen bij ons thuis uitgenodigd, wat gezien het aantal keren dat we zelf al gevraagd werden bij andere koppels en gezinnen wel eens tijd was.

Dus Sinterklaasavond 5 december zou het een feestje worden. Petra verjaart op 6 december, en heeft dus een aantal dingen gemeen met Sinterklaas, behalve de baard.

Maar ik vond dat 40 worden wel iets speciaals mocht zijn - ik kon tenslotte vorig jaar ook mijn pret niet op : mijn schoonmoeder op bezoek, een verrassingsuitje naar Pilanesberg en een gastronomisch ontbijt in de Lost City, en als klap op de vuurpijl een rollenspel slash afterparty een paar dagen later op de avond voor Halloween, waarbij onze gasten langs de slaapkamervenster binnenkwamen, met revolvers zwaaiden en onder meer mijn net gekregen verjaardagscadeau meenamen, samen met ons wereldbeeld dat het met de criminaliteit in Zuid Afrika toch wel ok was.

Dat event, trouwens, heeft duidelijk de zin voor vrienden en familie getemperd om ons een bezoekje te brengen. Begrijpelijk, natuurlijk.
Aan de andere kant vond Petra het altijd wel spijtig dat we niet echt konden delen met onze vrienden en familie in België hoe we hier leven. Hoe we naar de supermarkt gaan, naar school, gaan werken, enzovoort. De gewone dingen des levens, quoi. De 98 pagina's uit mijn boek, niet die 2 over de overval.

En dus dacht ik : ik smijt er wat Miles & More Frequent Flyer Miles tegen aan (60.000 om precies te zijn), en vraag aan Petra's zus Ellen of ze niet wil afkomen bij wijze van verrassing. De andere zus Marianne was hoogzwanger, dus dat was geen optie, en de mama was hier al geweest én al een keertje vastgebonden op ons bed, dus die had haar plezier al gehad.


Ellen moest er dankzij Peter's steun niet zo lang over nadenken...
Maar daarmee stopte het niet. Een uitgekiend mailtje naar de andere kant van de familie, en mits een genereuze sponsoring van opa & oma Van Mol zouden mijn zus Dominique en schoonzus Marijke naar het feestje komen. Gert, mijn broer, zou een dag later komen om in te pikken op de festiviteiten.

En zo hadden Lucas, Emma en ik een immens geheim, dat we angstvallig verborgen hielden. We hadden codewoorden: Op vrijdag zou K3 landen, met 2 verschillende vluchten, op zaterdag Sinterklaas. Gedurende meer dan 4 weken gaven de kinderen geen krimp.

Donderdag 4 december: een emotioneel moment.
Petra belt met Ellen, omdat zus Marianne bevallen is van Roman. Petra was emotioneel aan de telefoon, omdat ze het spijtig vond dat 'we die belangrijke momenten' missen: Petra niet bij haar zus voor de geboorte, en omgekeerd, dat ook Ellen niet bij Petra zou zijn voor haar verjaardag.
Ellen vindt 'dat ook spijtig'. Ellen's valies om te vertrekken staat op dat moment naast haar.


Vrijdag 5 december staat dan geboekt als een Best Practice Operationeel Management.

Marijke en Dominique afhalen op de luchthaven. Wachten op Ellen die een uurtje later landt. Naar Exclusive Hire voor kandelaars. Naar Life/Sandton city voor bestelde taarten. Met al die taarten (Ellen, Dominique & Marijke waren mee) naar Lonehill. Afzetten van 'K3' aan Montecasino & the bird gardens. Naar huis, om taarten in de ijskast te krijgen en ongezien alle baggage in de logeerkamer te krijgen. Thuis voor installatie feestje, naar Builders Warehouse voor materiaal, naar Toys'R'us voor ...heu.. Sinterklaas. Naar Liquor store voor rest van drank en ijs. Naar Woolworths voor Rocket salade. Afgesproken met Marike die K3 van Montecasino naar Woolworths brengt. K3 in auto naar huis. (Dat was een spannend moment).
K3 in huis binnengesmokkeld, met Petra thuis... K3 in logeerkamer.
Verhaaltje van cadeau in logeerkamer opgedisseld aan Petra, zodat ze er niet binnenmocht. Kinderen werken mee aan verhaaltje cadeau in logeerkamer en gaan zogenaamd cadeau inpakken.
K3 moeten doen wat ze niet goed kunnen - stil zijn.
Smokkelen van pinten bier, gekoelde fles wijn en 3 glazen naar logeerkamer, uit de keuken waar Petra aan het werken was. Smokkelen van computer naar logeerkamer omdat K3 nog een nummertje wilden inoefenen.
Enfin, u begrijpt, het had wat omhanden.

De gasten kwamen niet allemaal om 7 uur. Wat zeg ik, tegen 8.30u dacht ik dat het wel goed genoeg zou zijn: K3 had dan al een slordige 3 uur of meer in onze logeerkamer zitten chambreren.

Petra geblinddoekt op een stoel. Eerst cadeautje van kinderen. Dan nog eens geblinddoekt, voor 'nog een cadeautje'. Muziek opgezet van Marco Borsato, want Ellen had de tekst van 'Dromen zijn bedrog' vervangen door een mooie persoonlijke tekst over Petra. K3 komt redelijk onherkenbaar uitgedost door het publiek naar beneden.
Petra, tja, Petra ziet verklede dames een lied zingen.

Haar gelaatsuitdrukking spreekt boekdelen, en het beseffen dat het haar zus en schoonzussen zijn gebeurt in fases... Hoe kan het ook anders: het is niet alleen 'buiten verwachting', het is ook bijna letterlijk 'ondenkbaar'.
Gelukkig heeft ze een stevig hart. Ik denk dat Petra de volgende 3 dagen nodig had om te beseffen dat het allemaal echt is.

Er werd gebarbecued, gedronken, taart van de Life gegeten, gedanst, gezongen (een collega van Petra heeft een stem als een klok). En de avond eindigde met K3 én Petra in ons zwembad. Ik heb daar foto's van, die ik op een ander nuttig moment tegen hen kan gebruiken.


Volgende blog: een ...heu... exclusief verjaardagsetentje. (Maar dan in het Krugerpark, nadat we een horde olifanten tegenkwamen en voor we een luipaard in een boom zouden zien)

Over de Christmas Wishes en goedverpakte Hoop.

Oei. Ik sta achter met berichten over onze wedervaren.

Ik was ondertussen een week in België - geinterviewed door de Tijd tijdens het Creativity World Forum, waarop Frank, toch al een aantal decennia een goeie vriend me bericht dat hij eindelijk begrijpt wat ik doe :-P

Ondertussen ook op nummer 1 binnengekomen op de Top 15 van een Internationale Trend Filters website, met een bijdrage over een ontwerp om de wereld letterlijk door een Chinese bril te zien - waar ik op de Addictlab blog al over schreef.

Vorige week nog zaten we in Hluhluwe (spreek uit shloeshloewé) en St Lucia in een lodge. Foto's? verhalen? Natuurlijk, het moet alleen wachten tot de rook wat opgeklaard is, want overmorgen doen we hier een feestje ter ere van Petra haar verjaardag, en de zaterdag komt dan de Sint en meer van dat. (Dat meer van dat zal ik later toelichten om redenen die dan zullen duidelijk zijn)

En dus probeer ik door 50 dossiers voor klanten te gaan (van vliegtuig cleaning concepten, te recycleren frituur olie, de bibliotheek in Borgerhout die moet herdacht worden, chocolade concepten en ga zo maar voort) terwijl het feestje , de catering , en.. heu.. een verrassing of 2 operationeel moet opgevolgd worden. Petra leest dit ook, dus u begrijpt dat ik hier niet verder op inga.


Toch even iets over de tijd van het jaar.
En neen, ik zal het niet over Pieter de Crem hebben die zich de halve blogosfeer op de hals heeft gehaald, of over Maurice Lippens (vraag aan mijn kinderen over Fortis en die beginnen Fortis Potteke Pis enzo te zingen, maar ik zit daar voor niets tussen).
Maar over de Crem en Lippens, daar moet ik me stevig over inhouden.
Ik ga het ook niet hebben over de Sint, want het schaamrood stijgt me naar de wangen als ik hier in een speelgoed winkel tegen een zwarte winkeljuffrouw moet uitleggen dat wij een grote witte man op een paard hebben die zwarte mannetjes door schoorstenen stuurt om onze kindjes blij te maken.

Nee, even lokaal.
Elke morgen luisteren we naar 94.7FM in de auto, een van de betere radios van Gauteng.
Nu, radio maken in Zuid-Afrika , daar stoor ik me soms aan de vervagende grens tussen redactionele content en reklameboodschappen. Niet in het minst doordat de radiostemmen de commercials inspreken, maar ook dat ze tijdens het programma gewoon ook stukjes inlezen over merk x of event y.

De Christmas wish van de 'Rude Awakening', da's van een ander kaliber. Elke morgen, deze tijd, worden brieven voorgelezen van mensen die andere mensen voordragen voor een 'Christmas Wish'. Mensen die pech hebben gehad, en om de een of andere reden een hart onder de riem en concrete hulp nodig hebben. En dan gaat het radioteam rond Jeremy Mansfield op zoek naar bedrijven of sponsors die die wens kunnen waarmaken.

Soms schrijnende verhalen van mensen, slachtoffers van ongevallen of ziektes, die opgebeld worden en dan te horen krijgen dat ze zullen geholpen worden. Vanmorgen, bijvoorbeeld, een vrouw aan de lijn die een hartverscheurend relaas doet. Hoe ze alleen twee kinderen opvoedt, HIV positief is door een verkrachting, en het moeilijk heeft om de eindjes aan elkaar te knopen.
Zij krijgt te horen hoe een bank zal helpen om haar kinderen door de universiteit te loodsen en financieel bijstaan. Hoe die vrouw reageerde, daar krijg je kippenvel van.

En het gebeurt niet veel, maar deze keer hoorde je de stem van Jeremy Mansfield gewoon breken. Je hoorde dat hij de studio moest verlaten om uit te huilen, en het team rondom hem dat mee het radioprogramma doet, moest inspringen.

Elke morgen kan je ze er zo uit halen, de luisteraars van de Rude Awakening in andere auto's in de file. Stuk voor stuk mensen met tranen in hun ogen, bewogen door wat er zich op de radio afspeelt, en ja, trots op 'hun' radio en bij uitbreiding 'hun' Zuid Afrika die mensen en middelen mobiliseert om problemen op te lossen.

Twee wensen per ochtend, is dat dan geen druppel op een hele plaat? Ik ben er zeker van van niet. Voor de mensen in kwestie is het hun wereld die verandert. Hun blik op de toekomst die wordt bijgesteld. Echte mensen, met echte problemen. Dat is véél waard. En al die luisteraars die horen dat er 'hoop' is. Verpakt in een radio programma. Mét, natuurlijk, betalende sponsors. Maar met een boodschap van hoop.
Ik vermoed dat de sponsors en bedrijven die willen helpen staan aan te schuiven om mee te doen. Als bedrijf, als medium, hoe authentiek kan je boodschap zijn?

Die kracht van het medium, op die manier gebracht, daar kan heel radiomakend Vlaanderen een voorbeeld aan nemen.