Belachelijk idyllisch.

Ik heb de rol wat gelost. De rol om regelmatig te bloggen over ons leven hier. Er gebeurt ook vanalles, zowel hier als in Belgenland. Moeders en zusters die geopereerd moeten worden, neefjes die in het ziekenhuis belanden. Om maar te zeggen dat het niet altijd leuk is om een slordige 9000 km verder te zitten, terwijl je plaats op dat moment bij je familie moet zijn. 'Niet leuk' is dan nog een understatement.
Dat wetende, wordt het al helemaal onwennig als je gaat moeten liggen bloggen over een tripje naar, pakweg, Mozambique, dat zo belachelijk idyllisch & exotisch is dat een mens er ongemakkelijk van wordt.

Toch was ons verblijf in Mozambique (Bazaruto lodge) weer zo'n moment om te koesteren, als familie. Het eiland is enkel bereikbaar met een klein vliegtuigje, en Emma en Lucas hebben voor het eerst gesnorkeld en de Wonderen der Zeeën van dichtbij kunnen bewonderen. We sliepen met zicht op perfect ondergaande zonnen, speelden samen schaak en voedden ons aan rijkelijke buffetten.
Al gaat de culinaire hoofdprijs naar een vers gevallen kokosnoot of de gevulde krab op het vliegveld(je) op weg naar huis.

En natuurlijk stel je je vragen over de relatie met de bevolking die op het strand heen en weer lopen. Strand is in Mozambique geen privé-bezit, wat opmerkelijk en sociaal rechtvaardig is. Over de ongelijkheid van 'have's en have not's. De lodge zorgt wel voor hulp aan de plaatselijke bevolking, en er loopt nu een jongen rond met een T-shirt die Lucas kreeg van die indianenwinkel tussen Apt en Simiane-la-Rotonde in Frankrijk. Maar we hadden nog meer van ons rijke leven aan het eiland kunnen schenken.
Voor de schat aan herinneringen die wij kregen was dat niet meer dan billijk geweest.