Over de milky way, kabelbanen en nog net geen powerpoint wizards.

Dat de Amerikaanse school veel verder gaat in het onderwijzen en promoten van sociale vaardigheden had ik al geblogd. Van jongsaf aan worden kinderen bijgebracht hoe ze zich voor een grotere groep van mensen moeten gedragen en praten.
Vorige week was het weer van dat.

Eerst was het de beurt aan Lucas, om zijn 'Simple Machine' te tonen en te demonstreren.
En dat demonstreren dat kan je letterlijk nemen. De hele 2nd grade heeft een expo opgzet, met alle kinderen achter hun kunstwerk.
Een bezoeker (ik zie niet veel ouders, maar veel kinderen van andere klassen) kan dan raad en uitleg vragen, waarop het kind in kwestie afhankelijk van de graad van assertiviteit zijn idee uitlegt en demonstreert.

Juliette (ik schreef over haar al eens bij het verjaardagsfeestje van Lucas en de onderdrukte drang om haar achter te laten in het maisveld-labyrint...) had voor de gelegenheid een levensgevaarlijk tuig in elkaar gestoken.
Een soort hakbijl, verzwaard met dikke batterijen. Als het lieve kind in kwestie een koord lost, wordt hetgeen eronder ligt, koekjes, crackers of een onschuldige vinger van een medestudent er zonder veel pardon afgehakt.
De juf kijkt wat bezorgd, wat nog niet eens zo ongegrond is. Ze besluit de scherpe kant van de hakbijl te bekleven met plasticine. Juliette vindt het maar niets.

Vermeldenswaardig zijn ook de can crasher (leg een blikje op de grond, trek aan het touw waar een loodzware baksteen aan hangt en laat steen op blikje vallen.) Of een houten constructie waarbij een slang die toevallig op je nek terecht komt met veel kracht wordt weggeslagen. Ik bespaar u de details, maar ik moest nog net wegduiken voor een stuk hout met een placebo-slang die in mijn richting vloog. Lucas maakte met de hulp van ondergetekende en een boek dat ik meenam van bij oma en opa een soort kabelbaan getransformeerd naar 'car mover'. Een paar schoendozen, een bobijn of twee, twee tandpasta dozen, een viertal paperklips, twee sushi stokjes en hup. Speelgoedauto's kunnen een meter of 2 verder vervoerd worden.





Maar ook Emma moest eraan geloven. De First Graders hadden 'gestudied' over de ruimte. Elk kind moest dan een onderwerp kiezen, lezen, schrijven, tekenen en een grote poster maken over dat thema. Die poster moest dan voorgesteld worden in de klas voor de medeleerlingen en de speciaal uitgenodigde ouders, stuk voor stuk uitgedost met een digitaal fototoestel, camera, en plaatsvervangende podiumangst.

Een Nederlandse jongen, nog niet zo lang in het land en het engels niet goed meester, breekt een beetje. De aanwezige ouders pinken een traan weg.
Emma was een beetje 'shy' zei ze op voorhand... maar ze deed het erg goed.

Ik hoor de directrice op één van de morning assemblies praten over een andere 'grade' die hun 'powerpoint presentaties' moeten klaar hebben.

Onderwijs, het is niet meer wat het geweest is.

Rockin' all over the world

Zaterdagavond, 12 april, was het tijd voor een avondje uit met de familie. Iets wat ik al langer wilde doen sinds we op een verjaardagsfeestje in de Barnyard werden uigenodigd.
Het concept van de Barnyard theaters is simpel en perfect exporteerbaar naar studenten- en andere steden. Een Barnyard in de Lido, om maar iets te zeggen, het is een gat in de Leuvense entertainmentmarkt.

De theaterzaal lijkt op een grote schuur met ruwe houten tafels en stoelen.
Je brengt naar believen .... je eigen avondeten mee. Naar het theater gaan met een picknickmand, het is weer eens wat anders.

De drank kan je halen aan de aanwezige bar, voor het vervoer en het koud houden van je indigenous bier zorgen grote gietijzeren emmers met ijs.

Eens geinstalleerd, kan de show beginnen. De programmatie wijzigt regelmatig, en wij gingen naar 'Rockin' All Over The World' kijken, ook te begrijpen als een eerste kennismaking van Lucas en Emma met bekende muziek en zangers van verschillende landen, erg grappig aan elkaar gebreid door een komiek, en redelijk tot erg goed gebracht door een keure muzikanten.
Al vielen ze op het einde bijna om van de slaap, toch staat sindsdien in mijn auto elke morgen de aangekochte CD op en zingen Emma en Lucas lustig mee. 'Sweet dreams are Made of this (Annie Lennox) , Voulez-vous (Abba), Bicycle Race (Queen), No Woman No Cry (Bob Marley). Tot Edith Piafs 'La Vie en Rose' - of La vie en Roge, zoals de wat Franse taal gechallengde Zuidafrikaanse zangeres ten berde brengt.
Voor wie Emma en Lucas in de auto hebben op onze trip naar België en Frankrijk: u weze gewaarschuwd.

Over Pasen, Katarakt en de King Beach van hartenbos.

De vader van een collega van Petra heeft een soort vakantiehuis in 'de buurt van Knysna'. Ok, het was in Mosselbay, wat ongeveer een uur rijden is, en het was in Hartenbos. (Marike, waar ik hier af en toe mee werk in Johannesburg, trok grote ogen toen ik Hartenbos vernoemde...) Maar het werd onze uitvalsbasis gedurende een week in de Paasvakantie.

Knysna ligt aan de Garden Route, een must see & do voor alle toeristen en gebeurlijke Expats uit Wilsele-Putkapel. Ik zal in een aantal opeenvolgende blogs over de GardenRoute schrijven. We vlogen met het vlieguig (zie blog van 1 april) van Johannesburg naar George, wat een kleine 2 uur vliegen is. Het vliegveld van George is, wel, even groot als de parking van een doorsnee Makro .

Hartenbos is een veelal blanke vakantiecolonie. De King Beach in Oostende,
maar dan met kinderen die T shirts dragen à la 'Reg om Afrikaans te Praat' of zo iets.
Die intialen ATKV op de borden naar Hartenbos hebben we nu ook door: de Afrikaner Taal & Kultuur Vereniging. Ik weet het - misschien niet door iedereen geweten - maar het Afrikaans wordt in Kaapstad, zo'n 400 kilometer verder - ook door de zwarten en kleurlingen gesproken. Maar hier in deze blanke omgeving doet het me denken aan de AVV-VVK toren & wapperende Vlaamse leeuwen & Taal Aktie Komitees.

Maar we zitten aan de zee, en dat doet mij altijd wel wat wegdromen... 6000 km de zee op en we zitten aan de ZuidPool, bijvoorbeeld. Ook de kinderen zijn er gek op.

Dus als we niet in onze gehuurde Nissan Tida zitten (blikken deuren maar een grote koffer) op weg naar een of andere bezienswaardigheid, bestond ons programma uit: barbecuen met zicht op een groot grasplein waar elke dag getraind werd door een grote groep jongeren die er een paas-stage rugby volgden, wandelen naar zee en 's avonds ... Katarakt zien. In het - het moet gezegd - gezellig huisje was geen TV. Maar de DVD -reeks Katarakt (met dank aan mijn moeder!) op mijn computer en een goed glas wijn, meer heeft een mens qua ontspanning niet altijd nodig.

We kwamen aan op zaterdag, en zondag was het Pasen.
Schets onze verbazing om te zien dat de Paasklokken wisten dat wij niet thuis waren, maar hier aan de kust. én dat ze 's morgens vroeg Belgische chocolade hadden gedropt.. van Tonkeys nog wel! Dat moet een operationele uitdaging geweest zijn voor die klokken.
Lucas en Emma konden zich niet houden en haalden ons al erg vroeg uit het bed om te gaan eieren rapen. We zijn dan maar daarna de zonsopgang gaan bewonderen aan het water...

Terug van weggeweest: de kwis

De vraag is simpel:
Foto genomen op onze Paastrip naar Knysna en Mosselbay.
Wat zijn Emma en Lucas hier aan het doen...?
Wat is er zo speciaal? Is er wel iets speciaals? Of kijkt Emma altijd zo.. betrapt? En zit er niet wat angst in de ogen van Lucas? En wat is dat rare hekje?

Antwoorden via de 'comment' knop hieronder...

Papa rijk.

Lucas en Emma stappen hier op mijn privé-vliegtuig. Mijn vorige heen-en-weer trip naar België verliep erg positief, er werd véél geld betaald voor al het bloed, zweet en tranen dat ik al in Addictlab gestoken heb, en nu ben ik binnen.

Ok. 1 april.

Later meer over onze paasvakantie en deugddoende trip naar Knysna, Mosselbay & Plettenberg. Het zal een soort Postkaart-blog worden, want het was wel erg mooi....