FORTIS

Dit moest er even uit.
Als we het toevallig over Fortis hebben (BVN nieuws, bijvoorbeeld) Dan begint Emma spontaan een rijmpje te zingen.
Hence dit adapted logo.
Ik wil niets zeggen, maar van een afstand bekeken wordt er in België wel wat afgeknoeid.

Over K3, Sinterklaas, de evenaar oversteken en altijd rechtdoor.

Het feestje was geen verrassing. Dat hadden we samen gepland - we hadden eigenlijk nog nooit veel mensen samen bij ons thuis uitgenodigd, wat gezien het aantal keren dat we zelf al gevraagd werden bij andere koppels en gezinnen wel eens tijd was.

Dus Sinterklaasavond 5 december zou het een feestje worden. Petra verjaart op 6 december, en heeft dus een aantal dingen gemeen met Sinterklaas, behalve de baard.

Maar ik vond dat 40 worden wel iets speciaals mocht zijn - ik kon tenslotte vorig jaar ook mijn pret niet op : mijn schoonmoeder op bezoek, een verrassingsuitje naar Pilanesberg en een gastronomisch ontbijt in de Lost City, en als klap op de vuurpijl een rollenspel slash afterparty een paar dagen later op de avond voor Halloween, waarbij onze gasten langs de slaapkamervenster binnenkwamen, met revolvers zwaaiden en onder meer mijn net gekregen verjaardagscadeau meenamen, samen met ons wereldbeeld dat het met de criminaliteit in Zuid Afrika toch wel ok was.

Dat event, trouwens, heeft duidelijk de zin voor vrienden en familie getemperd om ons een bezoekje te brengen. Begrijpelijk, natuurlijk.
Aan de andere kant vond Petra het altijd wel spijtig dat we niet echt konden delen met onze vrienden en familie in België hoe we hier leven. Hoe we naar de supermarkt gaan, naar school, gaan werken, enzovoort. De gewone dingen des levens, quoi. De 98 pagina's uit mijn boek, niet die 2 over de overval.

En dus dacht ik : ik smijt er wat Miles & More Frequent Flyer Miles tegen aan (60.000 om precies te zijn), en vraag aan Petra's zus Ellen of ze niet wil afkomen bij wijze van verrassing. De andere zus Marianne was hoogzwanger, dus dat was geen optie, en de mama was hier al geweest én al een keertje vastgebonden op ons bed, dus die had haar plezier al gehad.


Ellen moest er dankzij Peter's steun niet zo lang over nadenken...
Maar daarmee stopte het niet. Een uitgekiend mailtje naar de andere kant van de familie, en mits een genereuze sponsoring van opa & oma Van Mol zouden mijn zus Dominique en schoonzus Marijke naar het feestje komen. Gert, mijn broer, zou een dag later komen om in te pikken op de festiviteiten.

En zo hadden Lucas, Emma en ik een immens geheim, dat we angstvallig verborgen hielden. We hadden codewoorden: Op vrijdag zou K3 landen, met 2 verschillende vluchten, op zaterdag Sinterklaas. Gedurende meer dan 4 weken gaven de kinderen geen krimp.

Donderdag 4 december: een emotioneel moment.
Petra belt met Ellen, omdat zus Marianne bevallen is van Roman. Petra was emotioneel aan de telefoon, omdat ze het spijtig vond dat 'we die belangrijke momenten' missen: Petra niet bij haar zus voor de geboorte, en omgekeerd, dat ook Ellen niet bij Petra zou zijn voor haar verjaardag.
Ellen vindt 'dat ook spijtig'. Ellen's valies om te vertrekken staat op dat moment naast haar.


Vrijdag 5 december staat dan geboekt als een Best Practice Operationeel Management.

Marijke en Dominique afhalen op de luchthaven. Wachten op Ellen die een uurtje later landt. Naar Exclusive Hire voor kandelaars. Naar Life/Sandton city voor bestelde taarten. Met al die taarten (Ellen, Dominique & Marijke waren mee) naar Lonehill. Afzetten van 'K3' aan Montecasino & the bird gardens. Naar huis, om taarten in de ijskast te krijgen en ongezien alle baggage in de logeerkamer te krijgen. Thuis voor installatie feestje, naar Builders Warehouse voor materiaal, naar Toys'R'us voor ...heu.. Sinterklaas. Naar Liquor store voor rest van drank en ijs. Naar Woolworths voor Rocket salade. Afgesproken met Marike die K3 van Montecasino naar Woolworths brengt. K3 in auto naar huis. (Dat was een spannend moment).
K3 in huis binnengesmokkeld, met Petra thuis... K3 in logeerkamer.
Verhaaltje van cadeau in logeerkamer opgedisseld aan Petra, zodat ze er niet binnenmocht. Kinderen werken mee aan verhaaltje cadeau in logeerkamer en gaan zogenaamd cadeau inpakken.
K3 moeten doen wat ze niet goed kunnen - stil zijn.
Smokkelen van pinten bier, gekoelde fles wijn en 3 glazen naar logeerkamer, uit de keuken waar Petra aan het werken was. Smokkelen van computer naar logeerkamer omdat K3 nog een nummertje wilden inoefenen.
Enfin, u begrijpt, het had wat omhanden.

De gasten kwamen niet allemaal om 7 uur. Wat zeg ik, tegen 8.30u dacht ik dat het wel goed genoeg zou zijn: K3 had dan al een slordige 3 uur of meer in onze logeerkamer zitten chambreren.

Petra geblinddoekt op een stoel. Eerst cadeautje van kinderen. Dan nog eens geblinddoekt, voor 'nog een cadeautje'. Muziek opgezet van Marco Borsato, want Ellen had de tekst van 'Dromen zijn bedrog' vervangen door een mooie persoonlijke tekst over Petra. K3 komt redelijk onherkenbaar uitgedost door het publiek naar beneden.
Petra, tja, Petra ziet verklede dames een lied zingen.

Haar gelaatsuitdrukking spreekt boekdelen, en het beseffen dat het haar zus en schoonzussen zijn gebeurt in fases... Hoe kan het ook anders: het is niet alleen 'buiten verwachting', het is ook bijna letterlijk 'ondenkbaar'.
Gelukkig heeft ze een stevig hart. Ik denk dat Petra de volgende 3 dagen nodig had om te beseffen dat het allemaal echt is.

Er werd gebarbecued, gedronken, taart van de Life gegeten, gedanst, gezongen (een collega van Petra heeft een stem als een klok). En de avond eindigde met K3 én Petra in ons zwembad. Ik heb daar foto's van, die ik op een ander nuttig moment tegen hen kan gebruiken.


Volgende blog: een ...heu... exclusief verjaardagsetentje. (Maar dan in het Krugerpark, nadat we een horde olifanten tegenkwamen en voor we een luipaard in een boom zouden zien)

Over de Christmas Wishes en goedverpakte Hoop.

Oei. Ik sta achter met berichten over onze wedervaren.

Ik was ondertussen een week in België - geinterviewed door de Tijd tijdens het Creativity World Forum, waarop Frank, toch al een aantal decennia een goeie vriend me bericht dat hij eindelijk begrijpt wat ik doe :-P

Ondertussen ook op nummer 1 binnengekomen op de Top 15 van een Internationale Trend Filters website, met een bijdrage over een ontwerp om de wereld letterlijk door een Chinese bril te zien - waar ik op de Addictlab blog al over schreef.

Vorige week nog zaten we in Hluhluwe (spreek uit shloeshloewé) en St Lucia in een lodge. Foto's? verhalen? Natuurlijk, het moet alleen wachten tot de rook wat opgeklaard is, want overmorgen doen we hier een feestje ter ere van Petra haar verjaardag, en de zaterdag komt dan de Sint en meer van dat. (Dat meer van dat zal ik later toelichten om redenen die dan zullen duidelijk zijn)

En dus probeer ik door 50 dossiers voor klanten te gaan (van vliegtuig cleaning concepten, te recycleren frituur olie, de bibliotheek in Borgerhout die moet herdacht worden, chocolade concepten en ga zo maar voort) terwijl het feestje , de catering , en.. heu.. een verrassing of 2 operationeel moet opgevolgd worden. Petra leest dit ook, dus u begrijpt dat ik hier niet verder op inga.


Toch even iets over de tijd van het jaar.
En neen, ik zal het niet over Pieter de Crem hebben die zich de halve blogosfeer op de hals heeft gehaald, of over Maurice Lippens (vraag aan mijn kinderen over Fortis en die beginnen Fortis Potteke Pis enzo te zingen, maar ik zit daar voor niets tussen).
Maar over de Crem en Lippens, daar moet ik me stevig over inhouden.
Ik ga het ook niet hebben over de Sint, want het schaamrood stijgt me naar de wangen als ik hier in een speelgoed winkel tegen een zwarte winkeljuffrouw moet uitleggen dat wij een grote witte man op een paard hebben die zwarte mannetjes door schoorstenen stuurt om onze kindjes blij te maken.

Nee, even lokaal.
Elke morgen luisteren we naar 94.7FM in de auto, een van de betere radios van Gauteng.
Nu, radio maken in Zuid-Afrika , daar stoor ik me soms aan de vervagende grens tussen redactionele content en reklameboodschappen. Niet in het minst doordat de radiostemmen de commercials inspreken, maar ook dat ze tijdens het programma gewoon ook stukjes inlezen over merk x of event y.

De Christmas wish van de 'Rude Awakening', da's van een ander kaliber. Elke morgen, deze tijd, worden brieven voorgelezen van mensen die andere mensen voordragen voor een 'Christmas Wish'. Mensen die pech hebben gehad, en om de een of andere reden een hart onder de riem en concrete hulp nodig hebben. En dan gaat het radioteam rond Jeremy Mansfield op zoek naar bedrijven of sponsors die die wens kunnen waarmaken.

Soms schrijnende verhalen van mensen, slachtoffers van ongevallen of ziektes, die opgebeld worden en dan te horen krijgen dat ze zullen geholpen worden. Vanmorgen, bijvoorbeeld, een vrouw aan de lijn die een hartverscheurend relaas doet. Hoe ze alleen twee kinderen opvoedt, HIV positief is door een verkrachting, en het moeilijk heeft om de eindjes aan elkaar te knopen.
Zij krijgt te horen hoe een bank zal helpen om haar kinderen door de universiteit te loodsen en financieel bijstaan. Hoe die vrouw reageerde, daar krijg je kippenvel van.

En het gebeurt niet veel, maar deze keer hoorde je de stem van Jeremy Mansfield gewoon breken. Je hoorde dat hij de studio moest verlaten om uit te huilen, en het team rondom hem dat mee het radioprogramma doet, moest inspringen.

Elke morgen kan je ze er zo uit halen, de luisteraars van de Rude Awakening in andere auto's in de file. Stuk voor stuk mensen met tranen in hun ogen, bewogen door wat er zich op de radio afspeelt, en ja, trots op 'hun' radio en bij uitbreiding 'hun' Zuid Afrika die mensen en middelen mobiliseert om problemen op te lossen.

Twee wensen per ochtend, is dat dan geen druppel op een hele plaat? Ik ben er zeker van van niet. Voor de mensen in kwestie is het hun wereld die verandert. Hun blik op de toekomst die wordt bijgesteld. Echte mensen, met echte problemen. Dat is véél waard. En al die luisteraars die horen dat er 'hoop' is. Verpakt in een radio programma. Mét, natuurlijk, betalende sponsors. Maar met een boodschap van hoop.
Ik vermoed dat de sponsors en bedrijven die willen helpen staan aan te schuiven om mee te doen. Als bedrijf, als medium, hoe authentiek kan je boodschap zijn?

Die kracht van het medium, op die manier gebracht, daar kan heel radiomakend Vlaanderen een voorbeeld aan nemen.

Halloween 2008

Ook dit jaar ontsnapten we niet aan de Ode aan de Horror. Op school, in de winkels, en in onze estate liepen de meest afzichtelijke gedrochten rond, maar ook elegant geklede would-be members van de Addams Family. Lucas en Emma ondergingen een metamorfose. Lucas verloor er jammerlijk genoeg zijn hoofd bij. Emma lijdde aan acute schizofrenie: op school nog een evil doctor met een verzameling ogen die uitpuilden uit haar doctorsjas en bij de rondgang in Valbonne Estate een heks met Amy Winehouse make-up. Of een Amy Winehouse met een heksenmake-up, daar wil ik van af zijn.
Voor de rest was het allemaal veel minder spannend dan vorig jaar. Ik zou liegen moest ik zeggen dat we niet terug dachten aan gewapende mannen in slaapkamers, schoenveters die handboeien werden en meer van dat leuks.




Al Gore mag tevreden zijn: in wereldpremiere: de pompoen op zonneenergie. Goed voor één van de 4 prijzen in de jaarlijkse pompoenwedstrijd.





Halloween parade op de school.

Yala Van Mol

Mag ik u voorstellen aan Yala? Sinds een week of 10 hebben we een hond in huis.
Pas op, Yala is niet zomaar een hond, en technisch gezien is ze ook niet van ons. Ze is eigendom van de South African Guide Dog Association, en is voorbestemd om later een blindegeleide hond te worden. Yala is een kruising tussen een Golden Retriever en een Labrador.

Onze taak bestaat erin Yala in haar eerste jaar bij ons te hebben, op te voeden, en vooral laten gewoon worden aan veel kabaal, kinderen, liften, vallend keukengerei en meer van dat.
Yala moet haar gevoeg doen waar ze dat moet doen, mag niet afgeleid zijn als ze aan de les wandelt, en moet altijd wachten tot haar baasje ergens binnengaat vooraleer te volgen. Soms mag het ook wat harder: ze moet leren niet op te springen, en dan kan een kniestoot of een al dan niet geveinsd Ignace Crombéetje altijd helpen.

Het vergt wat aanpassing. De enige dieren die wij vroeger in huis hadden waren goudvissen, een kanarievogel, af en toe schildpadden en zelfs een keer wandelende takken. Iets met een pels kwam er niet in, of het was Tante Frieda.
Vooral die wandelende takken waren de vrolijkheid zelve, maar van de schildpadden kregen we het meeste liefde terug. Dat stonk dan wat, en dan moesten we het badje verversen.

Mensen met honden zijn ook een apart ras, net zoals zwangere vrouwen, reklamejongens, IT professionals, Anderlecht-supporters en ga zo maar door.
Als je er ééntje tegenkomt, is dat best draaglijk. Maar in groep bijzonder te mijden.

De kinderen genieten ervan, van hun .. instap-hond zeg maar. Emma's initiele hondenschrik is helemaal weg, en ze verzorgt Yala veel en graag. Als we over een jaar of zo het land verlaten, kan de hond in elk geval niet mee. Als we terug in Belgie belanden, werken we allebei uit huis overdag en zit dat beest moederziel dagen alleen. We weten ook dat Yala niet van ons is, de vraag is hoe de kinderen zullen reageren als ze eenmaal vertrekt. We blijven dat veel herhalen, en het contact met de SA guide Dog Association zorgt ervoor dat we dat niet vergeten.

Het vergt wat mentale flexbiliteit om dit extra gezinslid in huis te hebben. Hondeharen op een zetel, de geur van natte hond na een regenbui, u begrijpt, ik had wat vooroordelen. Maar het kan verkeren. We draaien onze hand tegenwoordig niet meer om om een hondedrol in de tuin - of eigenlijk wel, want dat is de juiste techniek om dat hoopje restafval in een zakje te draaien en in de vuilbak te kieperen.
Als volleerde meesters in Fecaliën en een MBA in Excrementen, kunnen we een tip meegeven in verband met een goede hondedrol in Zuid Afrika: Laten liggen. De warmte zorgt er voor dat al het vocht erin verdampt, en wat overblijft is een verhard stuk zwart organische cultuur waar de stank van weg is.
Ook niet te lang laten liggen, want anders vindt Yala daar een lekker stukje in en ... geeft recyclage weer een heel andere betekenis. Al 'Goor' zal blij zijn.

Het programma wordt volledig aangestuurd door de vereniging, en zorgt voor gesponsored eten, begeleiding, en een lopende rekening bij de dierenartsen in de buurt. De eerste 5 weken moesten wij (of toch diegene van ons gezin die niet naar school moet en geen duidelijk omschreven dagtaak heeft : ik dus) elke week naar de Puppy Class.
Blij weerzien met Yala haar broertjes en zusjes (9 in the same litter), en waar we tips en tricks uitgelegd krijgen en pikuren worden gegeven (aan de honden, dan). In groep zitten en praten over de al dan niet lopende diarrhee van het mormel tussen uw benen, u begrijpt, ook hier heb ik moeite voor moeten doen. Het was van de zwangerschapslessen geleden dat ik nog een poging deed om aan bonding met geestesverwanten te doen.

De laatste Puppy Class was dan weer een ervaring op zich. Toen gingen we in stoet met 9 puppies en begeleiders naar Fourways Crossing, een winkelcentrum in de buurt.
De puppies kregen een jasje (When I grow up , I 'm going to be a guide dog - schàttig) en moesten gewoon worden aan wandelen, trappen, voorbijkomende winkelkarretjes, openbare WC's - mét aanspringende droogblazers. Die stoet, daar kwam volk naar kijken.
En het moet gezegd, zo'n ding aan een ketting, dat trekt aaiende vrouwen aan die met liefdevolle smachtende blik stuk voor stuk 'Oh so cute' zuchten.

We proberen Yala te leren wat mag en niet mag.
Sommige zaken zijn off limits, zoals zetels, slaapkamers, bedden, schoenen, gordijnen en bezoekende kinderen. Dingen waar ze als blindegeleide hond toch niet in mag bijten.
Het is, kortom, net als een kind in huis. Hopen dat het goed slaapt. Beetje schrik als ze niet goed eet. En natuurlijk kan er al eens iets voorvallen.

(De gevoelige lezers slagen best deze paragraaf over.)
Petra nam Yala vorig weekend even wandelen binnen de estate. Het kwam tot een kennismaking met de buren die op datzelfde moment ook hun zondagse wandeling maakten met hun twee dochters en twee honden. Die laatste twee aan de ketting.
Maar zie. Een van de twee, een mannelijke Golden Retriever deed een Mike Tysonneke. Hij beet Yala in haar linkeroor en liet niet meer los...
Gevolg: bezoek aan de Bryanston Veterinary Hospital. Of eigenlijk een stuk of 3 bezoeken in evenveel dagen, omdat ze nog wat twijfelden aan het moment om het een en ander te naaien.
Vandaag loopt Yala er dan bij met een stukje oor minder en, - ik leer bij - een Elisabethiaanse Kraag. Dat helpt tegen het krabben, en het is meteen ook goed voor een Halloween kostuum. Het arme kind moet dat nog 10 dagen dragen, tot de draadjes eruit mogen. Onze buren, die zijn ondertussen in de grond gezakt van schaamte, en de golden retriever in kwestie zal zich enkel maar adoptiegewijs kunnen voortplanten.



Open Deur dag bij de SA Guide Dog Association.
Zoals ik al zei, zet teveel mensen met dezelfde interesses bij elkaar en ik koop direct een enkel tiket Zanzibar om op een afgelegen strand te gaan zitten turen naar de zonsondergang. Maar alla, we konden Yala haar broertjes en zusjes nog eens laten zien, en het was voor het goede doel, dus wij daarheen. Het feest begon spectaculair, met parachute-springers die met teveel wind in de tuin probeerden te landen, en met hun gezicht tegen de achterste bomen kwakten. Gelukkig hielden de elektrische draden van de omheining hen tegen en de geur van verbrand vlees deed zin krijgen in een goeie braai. Voor de rest veel mensen met honden, maar dat zal wel logisch zijn. Als de verkleedpartij voor de honden in het teken van de Olympische Spelen begint, is dat hét teken om er stilletjes onderuit te muizen. We moeten in dat bonden ook niet overdrijven.








PS. Er zijn een aantal zaken die ik graag uit Zuid Afrika in België wil importeren. Dit schroefgedraaide gefrituurde aardappelenconcept op een stokje is er zo een. Geïnteresseerde venture capital mensen of fritkothouders (zo die twee al niet dezelfde zijn) kunnen mij altijd contacteren.

Het moeten niet altijd wilde beesten zijn.

The Tree That Reaches Heaven (© titel door Emma Van Mol, September 2008)

Back to nature.
Op Heritage weekend gingen we naar Kurisa Moya, om de eco-toerist uit te hangen. Eco-toerisme, dat wil niet zeggen dat we in Onze Puren in een tent moeten gaan liggen, luisteren naar Gabriel Rios en verboden groensel smoren dat naar verluidt in onze tuin in Wilsele Putkapel door onze huurders in een potje van den Aveve wordt gekweekt, want daar weten wij niets van.
Wij sliepen er in één van de 2 blokhutten die daar in the middle of het zogenaamde afromountainforest zijn neergezet. De blokhut had alle comfort, maar energie kwam van een combinatie van aardgas, een open haard en zonne-energie panelen.








De vorige bezoekers legden heeldere dagboeken aan. Daaruit blijkt dat het niet alleen een romantische plek is voor koppeltjes, maar ook een interessante plek voor eenzaten die met hun sterk vergrote ogen in de bomen turen. Niets tegen ornithologen, daar niet van. Maar ge moet al een behoorlijk obsessie hebben en een acute stijve nek om de Chestnut-Vented Titbabbler, de Three-streaked Brown-Crowned Tchagra, en de Greenbacked Camaroptera Bleating Warbler uit elkaar te houden. Voor de geïnteresseerden, de volledige lijst van alle vogels die je kan gaan spotten in Kurisa Moya is te vinden op deze link:

http://www.krm.co.za/Nature/Birdlist.htm

De wandelingen door het zeldzame afromountain forest zijn een verademing. Het moeten niet altijd wilde beesten zijn op een safari waar ge uzelf klem rijdt.
Lucas voelt hier bijvoorbeeld aan de schors van een boom. Wat daar zo speciaal aan is? Deze boom voelt ontzettend koud aan, kouder dan de bomen er rondom. De reden is eenvoudig: de schors is zodanig dun, dat je eigenlijk het grondwater voelt dat door de boom wordt opgezogen.




Nog meer natuurschoon? (Van het dode bebloede duikertje op ons pad in het woud nam ik geen foto)







Voor de wandeltochten in Kurisa Moya kan je beroep doen op David Letsoalo. Uit de documentatie en artikelen in de hut leren we dat David wel zeer hoge credentials heeft op het vlak van bird watchen. Vandaar dat we op een vroege morgen met hem op stap gaan.
De man slaagt erin om namen van vogels waarvan ik het bestaan niet kon vermoeden te linken aan geluiden die ik amper kan onderscheiden. Op bepaalde momenten krijgt de wandeling iets zeer irreëels als David het gefluit van de vogels nadoet en er zo in slaagt om bepaalde species te lokken.



In de wouden staan bomen die reiken tot de hemel, waar feeën in wonen, en varens waar betoverende fairies en pixies nachtelijke feestjes houden. Onze fantasie slaagt regelmatig op hol, maar véél vogels in het echt spotten blijkt moeilijk. Laat staan ze te fotograferen.

Wij hadden toch het geluk om een paar zeldzame dieren te vinden.
De Roosgemutste Voortandslosse Schrijfster is makkelijk te herkennen aan haar blauwe veren van de AS Adventure en haar lokroep 'Ikhebhonger' of 'Wakanikdoen?'.
De Bruingemutste Rekenaar - ook wel Dartele Pokemon genoemd - is daarentegen duidelijk uit zijn wandelschoenen gegroeid en verplaatst zich ocharme op zijn sandalen in het vochtige woud. Deze schuchtere spotvogels houden er aparte eetgewoontes op na, drinken kleverige substanties genre Fanta Grape en slaken vervolgens kreten die veel weg hebben van de menselijke ructus, het geluid dat wordt veroorzaakt door oprisping van gassen uit de maag, die via de slokdarm naar buiten komen. Boeren, da we zeggen.

De kans dat ze zich per twee door het woud begeven is groot, maar kan gevaarlijk zijn voor toevallige voorbijgangers.





We reden ook doorheen de Magoebaskloof, gekend voor avocado en bananenplantages en ontdekten een eethuis/farmstall/boomkwekerij waar Van Gastel een boompje over zou kunnen opzetten.



Op de terugweg bracht onze trouwe Nissan ons over schier onberijdbare wegen tot aan opmerkelijke watervallen. Een beetje zoals de Watervallen van Coo, maar dan niet opgekocht door Studio 100 en, heu, een beetje minder veilig. Elk jaar eist de rivier haar tol hier, doordat roekeloze bezoekers zich naar beneden laten glijden en dingen breken die ze niet mochten breken.

Wij ontspanden ons zelf, maar de zelfontspanner niet.



voor de geïnteresseerden:
www.krm.co.za

Over vlaggen, politiek en Ignace Crombé.

24 september. Vandaag is het Heritage Day in Zuid-Afrika. Een vakantiedag, om de diversiteit te vieren van alle bevolkingsgroepen van het land. De Rainbow-nation, zoals Mandela het noemde.

Vakantie dus, voor het hele land, behalve voor Lucas en Emma. De American International School had het voorbije weekend al hun Heritage weekend, een moment dat wij aangrepen om nog eens een tripje te doen. Ik post nog wel wat foto's, maar het was een boomhut in een schier ondoordringbaar woud en een natte droom voor eco-avonturiers en ornithologen.


Die snode Zuid-Afrikanen maakten van Heritage Day ook nog eens de nationale Braai Dag. (In diezelfde optiek hebben ze hier ook een 'Cleavage Day'. Dat ze dàt niet gebruiken om het toerisme aan te trekken... Maar we wijken af.)
Braai betekent in alle 11 talen van SA hetzelfde, volgens de patroon van de braaidag, ene Desmond Tutu. En toegegeven, een goed moment om met vrienden en familie samen te zijn. Het zou een idee zijn voor België, 21 juli vieren en er Nationale FritSteek Dag van maken. Doe mij maar ne kleine met mysterie-saus.


Op de school was het wel een speciale dag: we werden zoals elk jaar uitgenodigd voor de 'Parade of the Nations'. Een soort openingsshow van de Olympische spelen, maar dan zonder vlam en zonder budget. Met een doortocht van alle kinderen in hun nationale kleuren achter hun vlag. Samen met ons waren vele ouders getuige van een parade van ... 72 nationaliteiten. Het is een belangrijk deel van de opvoeding van onze kinderen, die diversiteit van mensen. Dat het wat overgoten wordt met een Amerikaans sausje dat nemen we er maar bij.
De delegatie Amerikanen is indrukwekkend groot, maar Alyssa, het vriendinnetje van Emma, is ocharme alleen om Indonesia te vertegenwoordigen. Er is natuurlijk een grote Zuid-Afrikaanse groep, maar ook landen als Nederland zijn in grote getale aanwezig.
De Belgen waren met wat minder dan vorig jaar, een aantal van onze vrienden zijn terug vertrokken.




Maar eerlijk gezegd, geen kat van de expats zou er aan gedacht hebben om achter een Vlaamse leeuw te lopen, of een Waalse haan. Wat in het licht van de huidige gebeurtenissen in België opmerkelijk te noemen is.
Meer nog, er zijn nog interessante vergelijkingen te maken tussen mijn adoptie- en geboorteland. Leterme en Mbeki, même combat. Dan vooral over het al dan niet vasthouden aan de macht, want laat ons eerlijk zijn,
Mbeki heeft wel wat meer credibiliteit wegens zijn bijdrage aan de Rainbownatie, en Leterme maakt er bij jullie wel een serieus geel-zwart potje van. Ik bedoel maar: Mbeki heeft al wél geregeerd.

Mbeki is bedankt voor zijn diensten, vorige week. Net op het moment dat eigenlijk Leterme de eer aan zichzelf moest houden, of de hand aan zich zelf moest slaan, zo je wil. Maar dat gebeurde niet, ik zag wél een Bourgeois vliegen.
Bijna tegelijkertijd waren er hier 11 ministers die ook ontslag namen omdat Mbeki moest vertrekken. Een pittig detail: de minister van Financien kondigt aan dat hij ook vertrekt en de Rand duikelt prompt naar beneden.
In the unlikely event dat Reynders uit sympathie voor Bourgeois ook zou vertrekken, ik denk niet dat er één nano-rimpel in de euro komt.

Ben ik een Vlaming? Bof. Naar de Jezuieten gegaan in Antwerpen, natuurlijk tekent dat een mens. Opa een vakantiehuis in de Ardennen, ik werken in Brussel, met een job die mij gedurende heel mijn professionele loopbaan brengt over het hele land. Ben ik een Belg? Bof. Grenzen, ik heb dat nooit nuttig gevonden, behalve die tijd toen ik voor het Nederlandse Superconfex de campagnes deed. Dan wist ik dat het overschrijden van de grens gelijk stond met een verandering van eetcultuur. Die bami-worst met dat glas melk in de kantine, het heeft diepe sporen nagelaten.

Afkomst & 'heritage' zijn natuurlijk belangrijk. Dat verrijkt een mens. Alleen moet dat eerder een vertrekpunt zijn dan een eindpunt voor een samenleving. Lees dat nog eens terug en denk daar maar over na.
Ik zal eens een boek moeten schrijven over 'Lateraal denken en het Sociale weefsel' Het zal wel fictie zijn.
Ik bedoel maar, ik voel mij veel meer verwant met sommige mensen uit andere culturen dan met mensen die in België of Vlaanderen wonen en de zeventigste heruitzending van de Kampioenen het toppunt van entertainment vinden, of die wakker liggen van de laatste strapatsen van ene Ignace Crombé. (Vraag eens aan de Standaard of ze de online krant niet kunnen filteren, want eerlijk gezegd, qua Kwaliteitskrant-label, het gaat er niet op vooruit.)

Kindred Spirits, dat heeft niets te maken met de kerktoren waar je onder geboren bent.
De uitdaging, zowel voor België als voor Zuid-Afrika, is om net niet in rigide structuren te denken. Politiek zou eigenlijk een dynamisch proces moeten zijn. Maar ik moet de eerste politicus nog tegen komen die die naam eens niet waardig is. (Lees dat ook maar eens na, da's een one-liner die Geert Hoste mag leasen voor zijn nieuwe show)

Die kinderen van ons, die geven het voorbeeld. Die leven dag in dag uit met elkaar. 72 nationaliteiten! Al die vlaggen op het einde van de parade, da's best indrukwekkend.
En zelfs een voorbijkomende 'dust devil' - een soort mini-tornado - slaagt er niet in om de festiviteiten te stoppen. De enige schade buiten de muziekpartituren die in het rond vliegen, is de Nederlandse vlag die honderden meters de lucht wordt ingeblazen. Wat met die bamiworst en dat glas melk indachtig, enkel maar gerechtigheid is die geschiedt.







Fleur, vriendinnetje van Emma.

Als op het laatst, the host-country South Africa voorbijkomt en iedereen het volkslied aanheft, dan is dat een 'schoon' moment.



Lucas en Manu. Wegens..heu... te goed bevriend voor dit schooljaar in twee verschillende klassen gezet.


Onze nieuwste aanwinst, Yala, kruising tussen een labrador en een golden retriever die we mee helpen opleiden tot een blindegeleide hond, viert mee.