Belgie bestaat.

Vandaag - en ik spring wat vooruit, ik weet het, ik zal erna wel wat schone fotos van Venetie en het overvliegen van de Sahara posten - maar dus vandaag, is het een speciale dag. De International Parade Day.
Alle nationaliteiten van de school, en het waren er 75, presenteerden zich in vol ornaat Olympische spelengewijs op de campus van AISJ. Een erg kleurig festijn - en ik meen ook een erg goed event. Iedereen bekende duidelijk kleur.

De directeur had het over de 20 minuten die je van de school moest afleggen tot aan de Cradle Of Humankind. Ik schreef er al eens over. Vanaf dat moment, die eerste 'menselijken', is de mensheid wat ontwikkeld. In verschillende maten, gewichten en kleuren. Niets beter om dat te beseffen door zo'n 600 kinderen te zien voorbijkomen die elk duidelijke roots hebben op andere breedte- of lengtegraden op deze aardbol. En die door verschillende omstandigheden hier samen zijn in Johannesburg.

Aan de toestand in België gaan we niet veel woorden vuil maken. Het zal allemaal wel nodig zijn om krijtlijnen te trekken en verkiezingsverantwoordelijkheden op te nemen. Ach waarom niet, doe er nog een of andere staatshervorming bij als het moet.
Maar eender welk model moet altijd in teken staan van de bigger picture. De bigger picture, da's niet Brussel-Halle-Vilvoorde. Da's wel de rest van de mensheid. Ik denk dat heel wat vendelzwaaiende separisten dat vergeten.
En bovendien, het bewijs werd vandaag in Johannesburg onder een grijze hemel geleverd.
België bestaat nog. In drie kleuren, met Jupiter erop geborduurd of een koldereske Albert-kroon op het hoofd.

Over lavendel, PET flessen en de TGV.

La douce France.
Het is een traditie geworden. Elk jaar zakt de voltallige familie Van Mol af naar het Zuiden van Frankrijk, alwaar oma en opa zorgen voor bed & breakfast & lunch & diner & voor de toevallige zoon en zijn familie die van Zuid Afrika komt, ook nog eens de beschikbaarheid over een wagen.. The full works dus, altijd zéér gegeerd door klein en groot. Dus ook dit jaar zouden we die luttele 8900 km of zoiets niet tussen ons en die Vivre-comme-dieu-en-France ervaring laten komen. En dus.. richting Lavendel.



Dit jaar wél met tussenstop voor ons in Saint Pierre de Chartreuse, een plek waar Petra en ik zeer goede vakantie/parapente-herinneringen aan hebben, toch tot dat moment waarop ik naar beneden kwam en het bijna allemaal niet kon naverbloggen.
Voor de onwetenden onder u, ik ben daar eens uit de lucht komen vallen met behoorlijk wat schade én nog veel meer geluk als gevolg. Mijn parapente was sinds die dag bij de parapente school gebleven, en pas onlangs daar verkocht.
Dus gingen we ook terug om wat geld te cashen...



Het Famile Von Trap - heu Von Mol shot op het dorpsplein.




De Mont Ventoux.




De top van De Mont Ventoux is niet zo ver af, en ook dit jaar beklommen we die.
Met de auto, weliswaar. Met ons, een hele resem oldtimers. Lucas en Matthew keken hun ogen uit.

Een aanrader: de snoepkraam op grote hoogte.






Recyclage.
Als voorbeeld van recyclage kan dat tellen. Een beetje uitgebreid gezin van pakweg 15, waarvan 7 volwassenen en 8 kinderen consumeert op twee weken Frankrijk genoeg pet flessen om... een heus vlot te maken. Dit werk van Gert en Bob zou best kunnen meedoen met de Eco Design awards waar wij met Addictlab aan meewerken.











Beaune. Tussenstop bij uitstek.

Zowel in het heengaan als het terugrijden wordt de lange rit gebroken door een overnachting in Beaune. Dat is ongeveer half weg. En Beaune zelf is een aangenaam historisch stadje.



















Huwelijksverjaardagscadeau.
Het is ook elk jaar het zelfde. DE huwelijksverjaardag van oma en opa worden steevast op verplaatsing gevierd. Dit jaar een wel heel moedig cadeau: portret schilderij. De gelijkenissen zijn treffend.



colorado-rotsen.
Als er één plek is die gesponsord zou moeten worden door Dash zijn het de Colorado rotsen in de buurt van Simiane La Rotonde: een aparte plek met zand in alle schakeringen.









De jaarlijkse familiefoto.










En dan het onvermijdelijke vertrek.
De laatste week was een wat aparte. Petra moest immers al een week eerder terug zijn. En gezien de vergaderingen ook resultaat moesten hebben bij Addict, was het 'een' oplossing dat Petra en ik naar België zouden teruggaan. Petra de trein op , ik wat vergaderingen en terug om nog een dag of twee in Simiane te zijn, en dan de kinderen mee te nemen;
Zo gezegd, zo gereden. Ik heb het nagekeken: ik heb op die 4 weken tijd in België een kilometer of 7000 gereden...
Qua carbon footprint kan dat tellen, maar ok, het was ook om een vergadering met OVAM te hebben over een Eco project, dus dat compenseert ...