70

Beeld je in dat je zeventig jaar wordt. Dat je vrouw om dat te vieren ervoor zorgt dat de hele familie naar de Antwerpse zoo gaat, in een speciaal 'achter de schermen' pakket, mét eten in de Paon Royale.

Beeld je dan in dat je door de zoo wandelt met al je nabestaanden (met uitzondering van die ene familie die geografisch wat gechallenged is wegens woonachtig op een slordige 9000 km van jou)

Dat je oudste zoon oppert om een groepsfoto te nemen. En dat hij een toevallige voorbijganger vraagt om een foto te nemen.
En dat die toevallige voorbijganger dan je andere zoon is die op een of andere onverklaarbare wijze vanuit zijn verre woonst voor je neus staat.

Ziedaar wat mijn vader vorig weekend overkwam.







Cadeautjes

Daar moet je dan 70 voor worden. Een heus vliegtuig op afstandsbediening. Mét flight simulator voor op de computer. De andere cadeautjes: tekeningen van alle kleinkinderen al dan niet met speciale koerier uit Zuid Afrika overgevlogen. En - je moet bij zijn bij je tijd - een digitale fotokader waar schoondochterlief uren scan en cropwerk heeft ingestoken.
Opa, nog een gelukkige verjaardag, ook van wie er in de zoo niet kon bij zijn ...









Het werk
Toegegeven, er waren nog andere redenen om even over en weer te vliegen. Op donderdag had ik welgeteld 10 vergaderingen op één dag. En hier dan een fotootje van ons werk voor de beurs in Keulen voor Belgische chocoladefabrikant Italosuisse. Meteen ook een bewijs dat het eigenlijk moet kunnen: de foto, concept, verpakkingen en stand creëerde en dirigeerde ik mee van op mijn laptop.

Is het gras groener in Afrika?

Ook dit is Afrika. Paar sfeerfotootjes.
foto 1. Emma, aan het lezen in haar favoriete garage.
foto 2. Lucas die met zijn 'scooter' (lees step) van ons huis afzakt naar het ronde punt waar ze bijna elke dag met de buurkinderen samen spelen.
foto 3. Emma toont met volle trots haar eerste ... tandgat. Daar heeft ze een jaar op gewacht, en we zullen het geweten hebben. Gelukkig is de tandenfee ook hier in Zuid Afrika aktief.
foto 4. Emma helpt waar ze kan. Onze tuin werd tijdens de kerstvakantie niet onderhouden dus vond Emma het nodig om met een schaar het gras te lijf te gaan.

Over zwavel, kroupouk en andere tradities.

Het doet goed om te weten dat ge iets kunt bijbrengen aan de mensen. Neem nu deze foto waarbij Petra als een volleerd licht-kunstenares 2008 haar intrede laat doen , ergens in de Ardennen. Denk je dat ze dat had gekund, als ze mij niet was tegengekomen? Denk je dat ze enig benul van fotografie, lange sluitertijden en brandpuntsafstanden had gehad? Ik laat het u zelf invullen.

Anders wordt het natuurlijk als andere zogenaamd volwassenen zich gaan bemoeien met uw kroost. Wat te denken van mijn broer, bij mijn offspring vooral gekend als Nonkel Gert - alwaar ook daar enige bijgebrachte logica inzit, zijnde mijn broer enzo.
Maar dus, nonkel Gert, heeft de gewoonte om nieuwjaren in de Ardennen te vieren met een knal. Ook wel met een reukje, en dat ligt dan vooral aan de zwavel, want Max is tegenwoordig al zindelijk.
Een knal, wat zeg ik. Een resem knallen.
Ik denk dat Gert met al zijn aankopen in de Chinese wijk in Antwerpen eigenhandig heeft bijgedragen aan de heropbloei van de omgeving. Een van die nieuwe treinpijpen onder het Astridplein ligt daar door hem, naar het schijnt.


Ach. Traditie, dat mag iets kosten. En bestaat de traditie niet, dan vinden we het uit. Zo werd dit jaar een uitgebreid scoutingsproces ingezet, aankooptechnieken bijgeschaafd én uitgevoerd door alle mannelijke leden van de familie Van Mol-Den hollander. En dat zijn er, dat is algemeen geweten, een slordige hand vol. Een papa met 4 zonen en een pijl of 30 op restaurant. Nummel vielendeltig, eend met ananas in zoetzule saus en een poltie kloupouk, u weet hoe dat gaat.


Het resultaat van die bomshopping was dan te bewonderen tijdens het nieuwjaarsfeest in de Ardennen. Alleen werd er een didactische sessie pyrotechnisch denken voor groot en klein aangekoppeld.

Een trekbom voor een kind dat korter is dan de trekbom zelf, denk u dat dat verantwoord is? Het is dat mijn broer een serieuze mens met een serieuze job is -enfin, nu toch - en dat mijn vrouw professioneelgewijs een haalbaarheidsstudie én een veiligheidsassesment kan doen, zelfs in de Ardennen en als dat moet - u kent haar toewijding - met een glas gepareld vocht achter de kiezen?


Gert, ik wil maar helpen : hier wat naslagwerken:
Vuurwerk
Lees vooral de sectie over hart-en vaatziekten, en het onderscheid tussen lustvuurwerken en Ernstvuurwerken.







Meer Ardennen nieuws. Het is niet echt duidelijk of Lucas wijst op het aantal rendieren dat geparkeerd staat boven hem of het aantal wolken aan de hemel.

2007-2008

ok , ok, ik geef toe.
Beetje de rol gelost met het bloggen. Maar dat heeft zo zijn redenen. We zijn ondertussen al een tijdje terug van ons veertiendaags bezoek aan België. Bewonder onderaan een paar sfeer foto's van de toestand aldaar. Jawel, genomen mét een kersverse D300 Nikon, ik hoor de kenners onder u al jaloers zuchten.
Maar ik heb een goeie sponsor (lees: milde weldoener) en bovendien heb ik net de BTW teruggekregen omdat we het land terug uitzijn en hier verblijven.
Om dezelfde reden kan ik u met blijdschap melden dat ik terug de trotse bezitter ben van een Macbook Pro, en hebben Lucas en Emma een Playstation 2 in zacht zilver.
Robbery? Welke robbery?

Een van de twee valiezen die héén gingen naar België zat boordevol cadeautjes (Nog iemand een Amarula?). De valies die terug ging naar Johannesburg zat nog voller met cadeautjes. Zo vol dat de valies met opengesperde muil de band afrolde. Gelukkig had ik nog een riem errond bevestigd, anders zou het een mooi gezicht geweest zijn, zo'n open koffer, en een rits paraderende kleren , boeken, playstation en al dan niet proper ondergoed op de bagageband.
En dan hebben we nog niet alle cadeautjes mee gepakt. Om begrijpelijke reden zullen we hier niet onthullen welke kerstgeschenken we hebben achtergelaten op een geheime plek bij opa en oma. We zouden eens een tante hier of daar kunnen schoferen.


Het was een blij weerzien met een zwembad dat er deze keer niet zo groen uitzag als het gras ernaast. (We hebben een relatieprobleem met ons zwembad en haar verzorgers, maar we zien daarvoor een counselor.)

Het was evenwel niet zo'n blij weerzien met onze lokale bankrekening.
Daar zagen we activiteiten op die noch Petra noch ik konden verklaren. Tenzij Petra een dubbel leven leidt, niet bij Eskom werkt, maar als mensenhandelaarster Slovaakse slaven via Oost-europese low cost luchtvaartmaatschappijen terug naar hun land stuurt. Met tickets betaald door mijn kaart, die al die tijd bij mij is gebleven.

Want dat zagen we gebeuren. Niet één maar een tiental betalingen, samen goed voor een slordige 70.000 rand (7000 euro).
Niet leuk. Blijkbaar kunnen ze hier bepaalde betaalkaarten waar je op restaurant mee betaalt via een eenvoudig doosje in hun jas klonen. Even de magneetstrip swipen en hup, klaar.

Resultaat: gefrusteerde telefoontjes met alle mogelijke diensten bij de bank (internet fraude, nee afdeling card fraude, nee toch internet fraude, nee andere nummer, u kent dat wel).

We ontdekten dit de dag dat we net geland waren, een woensdag namiddag. Donderdag morgen dan maar een gezellige voormiddag doorgebracht bij de bank. Met bewijzen dat Petra geen tickets koopt voor Slovaakse slaven, toch niet met mijn kaart, en dat we eigenlijk überhaupt niet in het land waren. Paspoortstempels, vliegtickets bleken redelijk doorslaggevend. Dus vandaag is normaal alles terug betaald.

Hoe we dit kunnen voorkomen? Niet meer op restaurant gaan , maar dat vinden we geen optie. Wel steeds de kaart bij je houden. Je zal ons vanaf nu altijd bij het betalen op restaurant zien vragen om hun remote kastje naar de tafel te brengen, in plaats van de ober met de kaart te laten vertrekken. We reizen om te leren.

Maar het is niet al kaart wat kloont. De rest van de tijd was erg rustig en relaxed. Filmpje doen (Alvin en The chipmunks, ook enkel goed om te zien om 9.30u 's morgens in de cinema. Nee, op dat moment een giant pack popcorn vonden we er toch over.)


De kinderen hebben erg genoten van hun verblijf, bezoek aan de school (dank je, Juf Ilse!). Soms liep de excellijst wat mis - sorry Cas & Sophie ... - maar het was genieten tijdens de kerst bij de grootouders, of nieuwjaar in de Ardennen.

Ze zijn nu terug naar school, en hebben zich voorgehouden om zich in de muziek te storten. Zo zal Emma piano en gitaar gaan doen, en Lucas viool en gitaar... Benieuwd hoe ver dat zal gaan. Aan hun kennis en meezingtalent met de CD van High School Musical die grijs gedraaid wordt in mijn auto zal het in elk geval niet liggen.

Ook Petra, die terecht verstomd was door het cadeau van Alex en Ilse voor haar verjaardag (een backup schijf met een hele collectie liedjes op , maar zeg het niet verder, want dat lijkt me niet legaal) is terug aan het werk, en heeft een spiksplinternieuwe zilveren Audi gekregen. Afgehaald bij de concessiehouder, mét bordje gericht aan Petra, een bos bloemen én een pompeuze strik op de voorkant. Van de auto, niet van Petra.

Hoort wie klopt daar zachtjes op het raam

Hoort wie klopt daar zachtjes tegen het raam..

Emma en Lucas zijn net hyperkinetisch gaan slapen. Zo snel mogelijk gaan slapen, de nacht kan niet vlug genoeg voorbij zijn.

Aan tafel hebben we ons in bochten moeten wringen om uit te leggen dat we met de bewakers aan de poort hebben gesproken, en ze een witte man op een paard met een aantal zwarte helpers mogen binnenlaten. Die zwarte helpers, die zijn wat moeilijk om te onderscheiden van de doorsnee-populatie buiten de compound. Maar ik denk dat de veer een doorslaggevend argument zal zijn om al dan niet binnengelaten te worden.
Lucas zei ook dat we het alarm moesten afzetten. Toen Emma en Lucas dan nog welgemutst en onbezonnen: ‘Hoort wie klopt daar zachtjes op het raam’ zongen, keken Petra en ik even naar elkaar en lagen we bijna dubbel.

Maar niet getreurd. De Sint heeft zijn best gedaan. Emma heeft de rollerblades gekregen die ze vroeg. En Lucas, tja, die kon niet kiezen. Dus die vroeg in zijn brief een leuk en cool cadeau.
Het is maar hoe je dat definieert natuurlijk, maar een telegeleide reuze-vuurvlieg - the dragonfly - kan niet anders dan aan die eisen voldoen.
Samen - want de sint denkt ook altijd aan een cadeautje dat ze samen kunnen spelen - kregen ze het gezelschapspel Boggle.
Maar de Sint had op zijn weg hierheen ook heel veel andere kinderen gezien, die bijlange niet zoveel speelgoed hebben als Emma en Lucas. Dus heeft de Sint in een briefje naar Lucas en Emma gevraagd of ze geen stuk speelgoed waar ze toch niet zoveel mee spelen willen afgeven voor die kinderen. Benieuwd hoe ze daar straks op zullen reageren.

O. Emma en Lucas hebben ook het kleine ­schoentje van Siabonga gezet. Ik had ­Princess het verhaal uitgelegd (Oude man, witte baard, met paard op uw dak, wortels in zweetzolen, suikerklontjes en een goeie pint, zwarte ­pieten (hoe vertaal je dat zonder onbeleefd te worden?) die het vuile werk doen en met tandbederf smijten. Enfin, ze kon er smakelijk om lachen.

Paar dagen geleden, op de Amerikaanse school: Samen met een slordige 120 andere Nederlandse en Belgische kinderen hebben Lucas en Emma de sint zien toekomen in Johannesburg... op een brandweerauto.

Amicalement, Henin Justine.

Ok, het waren wat rare tijden. En af en toe komt het een en ander weer boven. Ik hoop dan vooral in mijn hoofd, en niet in dat van Petra of Emma en Lucas. Maar ik maak me niet teveel illusies. Het was ook nogal ingrijpend.

Ondertussen zorgen 'burglar bars' voor extra beveiliging - of moet dat beveiligingsperceptie zijn. In elk geval, willen ze nog eens herhalen wat ze deden, dan moeten ze bij den Brico een setje sleutels halen en op een erg onhandige manier de bars gaan losmaken. Waartegen ik dan al lang wakker moet zijn en onze ondertussen afgerichte hamster in hun kruis heb gejaagd.

Nog meer beveiligingsverhalen? Dupont stuurde iemand vanuit Geneve om alles te komen bekijken en tips te geven en te leren uit wat er gebeurd is voor andere expats. Naar verluid is het verhaal binnen Dupont redelijk hoogin de hierarchie geraakt... We vergelijken prijzen voor de installatie van zogenaamde 'beams' in de tuin.
En onder het motto : een beroofd man is een raar ding: heb ik een anti Smash & grab film laten kleven op de vensters van mijn auto. Ook handig voor de straten rond Addict in Molenbeek.


Maar voor de rest: geen vuiltje aan de lucht... Toch niet als we met ons vieren er weer eens uit zijn. En vorig weekend was dat met het vliegtuig.

Pour la petite histoire: we vlogen met een low cost airline ' Nationwide' , waar een vorige vlucht naar Capetown wat mis is gelopen doordat er een motor afviel....
We zijn veilig en wel geland, maar ik hoor net vandaag dat ze van de IATA geen vergunning meer gaan krijgen... alle vluchten van Nationwide zijn momenteel gecancelled. Wat gezien de grote vakantie die hier dit weekend begint een kleine ramp is.

Maar dus : 3 dagen Capetown. (donderdag en vrijdag had de Amerikaanse school verlof, wegens Thanksgiving in Amerika)

Onze huurauto bleek een aftandse Golf Chico te zijn. Wat onze gemoedsrust niet bevorderde, omdat die wagens nogal eens het mikpunt zijn van overvallen (ze rijden zelf met die autos, dus gebruiken ze die voor spare parts.)
Om maar te zeggen, we zijn er wel mee bezig, en ruilden het vehikel om tegen een mini Daihatsu Sirion of zoiets.

Het moet gezegd, het lijkt een ander land. Capetown zelf ben ik nu al een paar keer geweest, maar rondrijden naar Stellenbosch, de kust, de wijngaarden, echt heel erg de moeite.

Voor wie het zich afvraagt: mijn 2 Nikons zijn gepikt, maar ik kreeg een toestel van Marike in bruikleen. Marike is iemand die me meer en meer helpt om Addictlab ook hier bekend te maken... Ik tik ook nu op haar computer..





De Tafelberg op de achtergrond, het strand van Camps Bay. Er stond wel een erge wind, waardoor de kabelbaan naar boven niet functioneerde.



Pinguins! in het echt!
Toch redelijk mythisch, om een kolonie Pinguins te zien, hier op Boulders Beach. DAn besef je dat je redelijk onderaan de aardbol hangt tegen de Zuidpool aan...




Hermanus. Toch nog even geprobeerd om walvissen te gaan spotten. Niks gezien, maar wel erg goed gegeten in een restaurant in een grot onder het strand...





Hou eens een arend vast. Hoogtepunt voor Emma en Lucas om een echte arend vast te houden en te strelen! In het Spier estate : een wijngaard - van niet eens zo denderende wijn, maar vooral veel te populaire picnick plek... Redelijk commercieel: je mag je eigen picknick niet mee brengen, maar je moet in de speciale Spier Deli je sandwiches, plastic bordjes en natuurlijk wijn aanschaffen.










En dan nog wat postkaartjes:





Ik zou het nog vergeten!
Op de terugweg in de veel te kleine luchthaven van Capetown, zat..... Justine Henin ook te wachten op haar vlucht terug. Reden genoeg voor Petra om haar stoute schoenen aan te trekken en een handtekening te vragen.
Amicalement, Henin Justine.

Niet voor gevoelige lezers.

Het is in het engels. En het is ons overkomen. Ik heb het wat proberen plaatsen, ook al is dat niet zo simpel. Hoe een nacht 10 maanden voorspoed op de helling zet. Halloween, maar dan echt.
Addictlab.blogspot.com

Another day in Africa.

Recept voor een gezellige zondag in Afrika. (vanaf dertig personen)

Neem een aantal Belgen die om verschillende redenen in en om Joburg wonen.
Voeg eraan toe: gebeurlijke bezoekers die van het thuisland komen en breng op smaak door een Schotse buurvrouw.
Kies een omgeving met een zoetgevooisde naam als Suikerbosrand.
Smijt wat kinderen door elkaar, smeer goed in met zonnebrandolie en laat alles wat klimmen en dalen.
Kies een picknick spot, wat schaduwrijke bomen, en laat rustig onder elkaar keuvelen.

Op te dienen met naar eigen keuze braaivlees, opgemaakte tupperware-salade en Woolworths Lookbrood.
Alles te overgieten met plaatselijk bier en Kaapse wijn.