Het is natuurlijk een experiment om het bedrijf in Brussel te blijven aansturen - maar ware het niet voor het geweldige team dat ik daar heb - Ann, Fenna, Nuno en Elke doen daar geweldig werk -zou het niet kunnen... De projecten in België, chocolade ontwerp, de nieuwe publicatie over Nano-technologie, onze Europees gesubsidieerde Labfiles, de tijdelijke testshop in Maasmechelen Village, het loopt allemaal door.
Maar ik zelf probeer daarnaast ook hier aan te knopen met de creatieve scene. We hebben designweek.co.za opgestart, om elke week Zuid- Afrikaans talent te promoten, net zoals we dat in België met fashionweek.be en designweek.be doen.
Ik had ook al gesprekken met de mensen die de SA fashionweek organiseren, en waar we zeker een samenwerking mee gaan opzetten. Ik denk dat ik een of andere workshop zal geven eind augustus. We denken er ook over een aantal Belgische ontwerpers laten overvliegen om aan lokale vrouwen extra kennis door te geven. Kantklossen door Zuid-Afrikaanse vrouwen in squadcamps... kwestie van de creatieve industrie wat mee aan te zwengelen.
Daarnaast werd ik uitgenodigd voor een internationale conference (www.designindaba.com) over design in Capetown. Zéér interessant. Geen Belg gezien. Inspirerende discussies had ik met mensen over Addictlab - zelfs de Japanse pers had er al over gehoord.
Zelf was ik erg geraakt - en met mij het hele auditorium - toen een ouder Italiaans koppel ons toesprak over hun werk, leven en elkaar. Zij maakten, om maar iets te zeggen, de hele grafische stijl van de metro van New York... Je weet wel: die gekleurde spaghetti tekening die je uitlegt welke lijn waar stopt. Zeer sterk. Nooit gezien dat na een lezing het publiek rechtstaat voor een staande ovatie.
Modeshows, design expo's en heel gemotiveerde toespraken ook, om de wereld te veranderen. www.worldchanging.com, en een kennis, Cameron van www.architectureforhumanity.com. Ook nog eens Lidewij Edelkoort gezien.
Ik kreeg zo ook de kans om in Capetown rond te lopen. Wat, eerlijk gezegd, een hele verademing was, om eens in een stad rond te lopen, en niet - zoals hier in Sandton - van bewaakte parkeerplaats van winkelcentrum 1 naar bewaakte parkeerplaats van winkelcentrum 2 te rijden...
Leila Fisher, een Belgisch Addict-contact van vroeger die in Capetown een filmproductiehuis heeft, bekommerde zich over mijn verblijf, een rustige Bed&Breakfast met zicht op de stad en met de rug van het huis tegen de Tafelberg.
Leila wordt trouwens één van onze Addictlab -ambassadors, maar daarover later meer.
Met Walter & Ashley (ook Belgische contacten die toen daar waren) ging ik naar de opening van een nieuwe kunstgalerij, vervolgens naar een Ethiopisch restaurant... Lage stoeltjes en een ronde rieten tafel in het midden bedekt met een flinterdun pannenkoekbrood. Het bestelde eten wordt er allemaal tegelijk ingekapt, en je gebruikt brood om het eten op te pikken. Geen slecht idee, spaart heel wat uit aan bestek én aan vaatwasbeurten...
Ze namen me mee naar hun verblijf, het huis van een bekende fotograaf hier die een terras heeft met een onbetaalbaar zicht. (Dat is die nachtopname hieronder.)
Capetown staat sindsdien hoog op mijn lijstje om met Petra en de kinderen te doen...
Hopelijk lukt het om een paar dagen naar ginder te gaan begin mei, en vandaar een deel van de Garden Route te doen. (Volgt de oceaan, doorheen de wijnstreek)
Posts
No comments:
Post a Comment