De laatste dag van de school kwam eraan, en ik wilde met eigen ogen zien hoe de school zo'n laatste halve dag aanpakt. De antropoloog in mij (dàt was nog eens een goeie studierichting geweest, zie) kon niet ontbreken op die laatste Gazebo meeting op de Amerikaanse school.
Het einde van zo'n schooljaar op een school waar bijna alle kinderen expat-kinderen zijn, is duidelijk apart.
De kampvuur-sfeer waarbij ze afscheid nemen van kinderen die hun ouders volgen naar andere professionele bestemmingen hadden we de vorige dagen ook al gehad. Mede-leerlingen die komen getuigen waarom ze hun vriendje zullen missen. De hele school die 'Leaving on a jetplane' meezingt. Emotioneel? Zeker. Erg? Ja, gemis altijd.
Maar kan het niet zijn dat kinderen hier gesterkt uitkomen?
Dat ze intenser leven, vriendschappen hebben, die zodanig op de proef gesteld worden dat, als ze blijven duren, goed zijn voor de rest van hun leven?
Deze vijf-sterren nomaden , kinderen én ouders, in uit de kluiten gewassen 4X4s moeten ofwel heel eenzaam zijn, of juist een uitgebreid sociaal net hebben dat aangroeit met de bestemming die regelmatig verandert.
En ook de leraars zitten blijkbaar in een vergelijkbaar globaal jobrotatiesysteem. Leraar 1 vertrekt naar Pakistan, leraar 2 naar Mali, leraar 3 naar de VS om daar ergens directeur te worden, en ga zo maar voort.
Emma's juf komt getuigen over hoe leraar 1 haar geholpen heeft, hoe ze hem gaat missen. Ze krijgt er geen woord zonder traan uit. De hele zaal treurt mee, en mijn hoofd zit sinds dat moment al even vol emotie.
Als we de school uitrijden staan alle leraars en leraressen en schoolpersoneel in een haag langsheen de weg naar buiten.
Ik vind Bush nog altijd een blaas, maar de Amerikaanse emo-aanpak heeft me geraakt. De rest van de dag blijf ik met water achter mijn ogen zitten. Emma en Lucas hebben hun schooljaar goed afgewerkt. Emma heeft een 'diploma' Kindergarten, en Lucas een 'beker' 1st grade.
We hebben hen mee in dit avontuur gestort, en eerlijk, denk ik dat we daar goed aan hebben gedaan. Extra taal, Global citizens, af en toe een olifant of een mooie ondergaande zon, en zo veel mogelijk alles als familie ondergaan.
Maar je moet het maar doen. Als ik Lucas zijn rapport lees kan ik mijn tranen nauwelijks bedwingen. We hebben een schat van een jongen, die in het laatste deel van het jaar door zijn almaar verbeterend engels beter communiceert en nog beter leert. Zijn wiskunde blijft hoge toppen scheren.
En Mrs Sandra, de 'tweede' juf van Emma die ook Afrikaans spreekt, kwam me nog eens zeggen hoe tof ze het vond om Emma bij haar in de klas te hebben. Dat Emma klaar is voor de het eerste studiejaar kan je hieronder zien. Als ik dit schrijf heb ik nog een krop in mijn keel. (Of zal ik het toeschrijven aan de CD van Leonard Cohen die ik na jaren nog eens heb bovengehaald en in mijn itunes heb gestoken...)
Hoe we de komende twee maanden doorbrengen is nog maar een vraag. Onderrichten we hen zelf verder in het schrijven in het Nederlands dat we wat hebben laten liggen? Of gaan we hen dagelijks engelse boekjes laten lezen om te zorgen dat ze bijblijven, zeker als ze voor een maand ondergedompeld worden in een Nederlandstalig bad in België en Frankrijk bij de neven en nichten....
Wordt vervolgd.
een staaltje van Emma's kunnen.
De opdracht: schrijf een verhaaltje bij de tekening die je ziet.
Voor alle duidelijk herhaal ik even letterlijk wat Emma hier schrijft.
Today its Emma's Party! Emma is doin Put the tail on the donky. (da's een spelletje)
She almost got it. Al the friends ware looking at her. they dident even eat the cake.
Ongelooflijk toch? Voor een kind, net 6 geworden, in de kleuterklas, dat 5 maanden geleden niks engels sprak.
Kijk ook even naar het geschrift. (Nu snap ik waarom mijn Amerikaanse nichtjes ook zo lelijk schreven als we een briefje kregen als we jong waren ...:-)
Posts
No comments:
Post a Comment