We moeten de seizoenen nog wat gewoon worden hier. De herfst en de winter glijden in elkaar over, met soms warme dagen, maar ook soms koude dagen waar we echt wel houtblokken moeten kappen om een gezellig haardvuur te hebben, en waar de vloerverwarming in de eetkamer geen overbodige luxe is. Ook al is het een nieuw huis waar we in wonen, toch zijn alle andere kamers niet verwarmd en bijzonder slecht geïsoleerd. Ik heb trouwens noodgedwongen een elektrisch vuurtje gekocht dat me verwarmt als ik nu aan m'n computer zit.
Om één en ander tegen te gaan, hadden we het plan om naar Durban te rijden. Naar zee dus. En een 50km boven Durban ligt Salt Rock, waar Petra door haar niet aflatende ijver een perfecte Bed & Breakfast had weten te vinden. De trip naar zee - met stoppen bij toch zo'n 10 uur.... - was zeer goed te doen door de aanschaf van een DVD speler met twee schermpjes die je over de hoofdsteun trekt. Een zegen. (voor de kinderen, omdat die Peter Pan en Tom & Jerry konden zien, en voor ons, omdat, nu ja... u begrijpt..)
En dan: de oceaan.
A room with a view.
Salt Rock. Onze Bed & breakfast had een onbetaalbaar zicht op de Indische oceaan. Mét scholen dolfijnen die kwamen spelen in de branding (grr. Ik moét me een telelens aanschaffen...). Het heet niet voor niks de Dolphin Coast.
Wat we niet zagen, waren de walvissen. Die kiezen een later moment om te gaan trekken. Al had de eigenaar van de B&B er al wel gezien dit seizoen. Ik betrap me erop dat ik wanneer ik maar kan naar de oceaan zit te turen in de hoop omhoogspuitend water te zien, of, waarom niet, een opspringende walvis die vervolgens met een grote plons neerstort op het water.
Dat zal voor een volgende keer zijn.
Surfer girl gespot!
De zee zélf had de temperatuur van de buitenlucht. En dat is een heerlijke 23°.
Genoeg om in zee te duiken, al is die daar overal wel erg onrustig. Ik heb me een paar keer laten verleiden om mezelf te laten meesleuren op de branding, om zo op het strand gekeild te worden. Veel geweld, en niet echt geschikt voor Lucas of Emma.
In Durban zelf, aan het shaka World aquarium, was de zee rustiger en heb ik zelfs wat kunnen snorkelen met honderden vissen.
De Springboks!
Mensen van Petra haar werk zijn stikjaloers als we hen vertellen dat we de Springboks hebben zien uitstappen en intrekken in hun hotel in Durban. De Springbokken zijn niet allemaal even elegant als de naam laat vermoeden. Er zijn atletische types bij, maar ook exemplaren met .. was dat een bierbuikje? Het gaat om de nationale trots, de Zuid Afrikaanse rugby ploeg.
En dat is niet het enige sportieve contact dat we hebben. Terwijl we naar Durban reden, en stopten op geregeld tijdstippen, hadden we ze al opgemerkt. Groepjes mensen in dezelfde trainings, met steevast T-shirts aan van vorige heldendaden.
Al deze mensen waren op weg naar Durban voor een loopwedstrijd.
De Comrades Marathon is een ultramarathon van 89 km. Van Pietermaritzburg tot Durban - of omgekeerd.
dit jaar was het bergaf. Volgend jaar is het bergop. En het is hard. Wie na 12 uur de finish niet over is, krijgt geen medaille.
Dus we zien in onze hotelkamer schrijnende beelden van mannen en vrouwen die over de streep worden gedragen, of een official die diezelfde finish afsluit voor de neus van onfortuinlijke lopers die de 12 uur deadline net niet halen.
Als we een paar dagen later terug naar joburg rijden komen we dezelfde mensen tegen. nu is het nog makkelijker om ze uit de menigte te halen. Ze hebben een verse Tshirt van de Comrades promostand ... én sommigen hebben het wel heel lastig om een trapje op te strompelen. Er zijn dit jaar trouwens twee mensen gestorven...
aShaka World
Een aquarium met ambitie.
één van de trekpleisters van Durban is het nieuwe Ashaka World. Een groot - nagemaakt- wrak , waar je in afdaalt en letterlijk oog in oog komt te staan met de groten der aarde. Toch die van onder water. Zeer mooi gedaan.
Het moet gezegd, de oceaan dat trekt me toch altijd erg aan. Hier komen we nog terug.
Posts
No comments:
Post a Comment