Over de Christmas Wishes en goedverpakte Hoop.

Oei. Ik sta achter met berichten over onze wedervaren.

Ik was ondertussen een week in België - geinterviewed door de Tijd tijdens het Creativity World Forum, waarop Frank, toch al een aantal decennia een goeie vriend me bericht dat hij eindelijk begrijpt wat ik doe :-P

Ondertussen ook op nummer 1 binnengekomen op de Top 15 van een Internationale Trend Filters website, met een bijdrage over een ontwerp om de wereld letterlijk door een Chinese bril te zien - waar ik op de Addictlab blog al over schreef.

Vorige week nog zaten we in Hluhluwe (spreek uit shloeshloewé) en St Lucia in een lodge. Foto's? verhalen? Natuurlijk, het moet alleen wachten tot de rook wat opgeklaard is, want overmorgen doen we hier een feestje ter ere van Petra haar verjaardag, en de zaterdag komt dan de Sint en meer van dat. (Dat meer van dat zal ik later toelichten om redenen die dan zullen duidelijk zijn)

En dus probeer ik door 50 dossiers voor klanten te gaan (van vliegtuig cleaning concepten, te recycleren frituur olie, de bibliotheek in Borgerhout die moet herdacht worden, chocolade concepten en ga zo maar voort) terwijl het feestje , de catering , en.. heu.. een verrassing of 2 operationeel moet opgevolgd worden. Petra leest dit ook, dus u begrijpt dat ik hier niet verder op inga.


Toch even iets over de tijd van het jaar.
En neen, ik zal het niet over Pieter de Crem hebben die zich de halve blogosfeer op de hals heeft gehaald, of over Maurice Lippens (vraag aan mijn kinderen over Fortis en die beginnen Fortis Potteke Pis enzo te zingen, maar ik zit daar voor niets tussen).
Maar over de Crem en Lippens, daar moet ik me stevig over inhouden.
Ik ga het ook niet hebben over de Sint, want het schaamrood stijgt me naar de wangen als ik hier in een speelgoed winkel tegen een zwarte winkeljuffrouw moet uitleggen dat wij een grote witte man op een paard hebben die zwarte mannetjes door schoorstenen stuurt om onze kindjes blij te maken.

Nee, even lokaal.
Elke morgen luisteren we naar 94.7FM in de auto, een van de betere radios van Gauteng.
Nu, radio maken in Zuid-Afrika , daar stoor ik me soms aan de vervagende grens tussen redactionele content en reklameboodschappen. Niet in het minst doordat de radiostemmen de commercials inspreken, maar ook dat ze tijdens het programma gewoon ook stukjes inlezen over merk x of event y.

De Christmas wish van de 'Rude Awakening', da's van een ander kaliber. Elke morgen, deze tijd, worden brieven voorgelezen van mensen die andere mensen voordragen voor een 'Christmas Wish'. Mensen die pech hebben gehad, en om de een of andere reden een hart onder de riem en concrete hulp nodig hebben. En dan gaat het radioteam rond Jeremy Mansfield op zoek naar bedrijven of sponsors die die wens kunnen waarmaken.

Soms schrijnende verhalen van mensen, slachtoffers van ongevallen of ziektes, die opgebeld worden en dan te horen krijgen dat ze zullen geholpen worden. Vanmorgen, bijvoorbeeld, een vrouw aan de lijn die een hartverscheurend relaas doet. Hoe ze alleen twee kinderen opvoedt, HIV positief is door een verkrachting, en het moeilijk heeft om de eindjes aan elkaar te knopen.
Zij krijgt te horen hoe een bank zal helpen om haar kinderen door de universiteit te loodsen en financieel bijstaan. Hoe die vrouw reageerde, daar krijg je kippenvel van.

En het gebeurt niet veel, maar deze keer hoorde je de stem van Jeremy Mansfield gewoon breken. Je hoorde dat hij de studio moest verlaten om uit te huilen, en het team rondom hem dat mee het radioprogramma doet, moest inspringen.

Elke morgen kan je ze er zo uit halen, de luisteraars van de Rude Awakening in andere auto's in de file. Stuk voor stuk mensen met tranen in hun ogen, bewogen door wat er zich op de radio afspeelt, en ja, trots op 'hun' radio en bij uitbreiding 'hun' Zuid Afrika die mensen en middelen mobiliseert om problemen op te lossen.

Twee wensen per ochtend, is dat dan geen druppel op een hele plaat? Ik ben er zeker van van niet. Voor de mensen in kwestie is het hun wereld die verandert. Hun blik op de toekomst die wordt bijgesteld. Echte mensen, met echte problemen. Dat is véél waard. En al die luisteraars die horen dat er 'hoop' is. Verpakt in een radio programma. Mét, natuurlijk, betalende sponsors. Maar met een boodschap van hoop.
Ik vermoed dat de sponsors en bedrijven die willen helpen staan aan te schuiven om mee te doen. Als bedrijf, als medium, hoe authentiek kan je boodschap zijn?

Die kracht van het medium, op die manier gebracht, daar kan heel radiomakend Vlaanderen een voorbeeld aan nemen.