Grensgevallen.

We zijn terug. Heelhuids. Niet verslonden door leeuwen of krokodillen, niet aangevallen op de Caprivi strip, wél vast gereden in het zand van Chobe, en wél de extra benzine op het dak moeten aanspreken om tot in Nata te geraken wegens de Unleaded niet voorradig in Kasane.
Verhalen genoeg, dus. Waar zal ik beginnen? Het is niet dat ik geen foto's heb, dat moet het understatement van het jaar zijn.

Laat ik maar beginnen met ... grensgevallen.
We hebben wel wat grenzen overgestoken op onze reis.

Uit Zuid-Afrika, naar Botswana.
Uit Botswana, naar Namibië.
Uit Namibië, naar Zambia.
Uit Zambia, naar Botswana
Uit Botswana, naar Zuid-Afrika.
Dat zijn er 10. Reken daarbij een veelvoud aan documenten die ingevuld dienen te worden om zowel grote mensen, kinderen , als auto het ene land in, het andere uit te krijgen.

Grote logboeken met lijntjespapier en onooglijk kleine blaadjes hebben we volgepend met de nummerplaat van de auto, identiteitskaartsnummers, chassisnummers en de nummers van onze motor. (Niet dat ik van het bestaan van een Engine nummer op de hoogte was, maar alla, een mens reist om te leren.)

Een paar grensovergangen moet ik u toch beschrijven wegens de moeite.
Neem nu de grensovergang Zambië - Botswana.

De grens ligt aan de rivier. Wat zeg ik, de grens is de rivier.
Dus moet je je uitschrijven in het ene land, overvaren, en je inschrijven in het andere.Symbolischer kan haast niet. Het probleem was er niet zozeer voor ons. Maar de overzet had maar plaats voor 1 (één) vrachtwagen en 2 personenauto's. Dus staat er een erg lange rij van vrachtwagens aan te schuiven en economische tijd te verliezen.








Of neem de Zambian Rip off experience.
De - naar we vermoeden : Ierse - mevrouw van de Caprivi Lodge in Katima Mulilo (Namibië) had ons gewaarschuwd. De brug naar de grens is een erg mooie, maar de weg van daar naar Livingstone (Zambia) is druk.
Nu de brug was niet erg speciaal, tenzij je Iers bent en een lodge in de Caprivi strip openhoudt, dan verandert uw wereldbeeld.
Op de weg naar Livingstone, volgens haar te mijden wegens te druk, hebben we over een afstand van 100 km misschien één vrachtwagen gekruist. Het vierarmenkruispunt en de E40 in Bertem zijn plots erg ver weg. Wél meer volk op de baan, dat wel. Meer fietsen ook. Ik denk dat we deze mensen echt verder zouden helpen moesten we onze oude fietsen uit onze stoffige Vlaamse garages halen en die naar hier versturen. Véél beter gebruik. En ik moet toegeven dat ik de rijzige trotse gestaltes van de Namibiers - en hun vrouwen - esthetisch mooi vind.

De grensovergang naar Zambia heeft een hoog Afrikaans gehalte, wat gezien de geografische ligging niet eens zo gek is. De formaliteiten en de douanekantoren zélf zijn dat wel.

We beginnen met aanschuiven in de lange rij buiten, tot een hulpvaardige mede-aanschuiver ons attent maakt dat ze daar staan voor border permits, en dat wij met onze paspoorten voor mogen.
Aan de balie van het kantoor gaan de paspoorten vlot. We moeten - véél - betalen voor een one way permit. Dan moeten we nog naar een achtergelegen lokaaltje om een document te hebben dat onze auto doorlaat.
Maar daarvoor moeten we een third party hebben: een verzekering die ongevallen met schade aan derden dekt. Dat kan - how convenient - in de chalet buiten.
Als u dacht dat chalets steevast gelinkt moeten worden aan zware skibotten, lallende Duitsers en Glühwein met kaneel, think again.
In Zambia koopt u hier uw verzekering voor uw auto.

Dan, naast de chalet, moeten we de Council levy betalen. Een aftandse Nederlandse sleurhut zorgt voor het officiele kantoor waar je de taks betaalt. Dan terug naar loket 2 voor weer meer stempels en meer geld: hier betaal je de carbon tax , een tax afhankelijk van de zwaarte van je motor.

De betalingen gebeuren liefst in Dollar, want de lokale munt (Kwacha) doet het niet erg goed, maar bijlange nog niet zo slecht als de record-inflatiezwangere Zimbabwaanse dollar van de buren. Als wij zo'n anderhalf uur later klaar zijn, staat de man die ons eerst zei dat we voor mochten, nog steeds in dezelfde rij, een meter of twintig opgeschoven. Petra bedenkt dat het niet zo moeilijk moet zijn om deze processie van Echternach te verbeteren.En ik was al plannen aan het maken om de hele grenspost te hertekenen. Gebouwen én flow. Maar goed, we zijn op vakantie, en niemand heeft ons iets gevraagd, buiten geld en documenten met gewichtig aandoende stempels.












En dan zijn er nog die andere grensgevallen. Regelmatige controles doorheen Botswana, waarbij road blocks je tegen houden en controleren of je geen rood vlees of melk producten bij hebt, een gevolg van de mond- en klauwzeer epidemies die ze hier nog steeds erg vrezen.

Ook die procedure leren we snel.
Alle medereizigers moeten uitstappen en met hun schoenen - en graag ook de schoenen die je extra bij hebt - in een zout bad stappen.

De bestuurder zelf dient ofwel met de auto door een bad te rijden, of, laat de banden besproeien door een ijverige sproei-beambte. Daarna kan je je medereizigers oppikken aan de andere kant van de bareel.

We stellen niet te veel vragen. Er zal wel een logica achter zitten, en indien niet, het genereert weer wat extra jobs.

Eén keer hebben we een probleem. We hadden het juist voorbeeld willen geven. Je màg vlees vervoeren, als dat door een geregistreerde veearts is goedgekeurd. Dus in Maun waar alle reizigers hun inkopen doen om verder het land door te trekken, laten we braaf het vlees keuren en de frigo verzegelen om mee met ons naar de woonboot te gaan waarmee we de Okavango delta zullen afvaren.

Het is op de terugweg, met een niet meer verzegelde frigobox en toch nog 'boerewors' aan de lopende meter dat we worden tegengehouden.
De optie om het daar voor de bareel te gaan braaien en nuttigen speelt in onze gedachten en maken interessante beelden los in mijn verbeelding. Maar uiteindelijk geeft de politieagent van dienst het fiat, en laat ons door.





Er zijn er ook die die sproei-stops erg kunnen waarderen. Wat dacht u van deze geiten, die we tegenkomen als we water bijvullen langs de kant van de weg. Tot op hun knieën gingen ze zitten om toch maar een lek te hebben van de gebruikte zoutoplossing.