Grensgevallen.

Het is alweer een heel continent geleden dat ik nog wat op deze blog schreef.
De fout ligt bij mij, ik geef het toe.
Niet dat ik online niet het een en ander meedeelde, maar voor diegenen onder u die niet mijn faceboek vriendje zijn, laat staan mij niet volgen op Twitter, die vielen uit de boot.
Waarvoor mijn excuses. Ik zal dus zoals in de goede oude tijd regelmatiger bloggen. Al heb ik begrepen dat de post hier redelijk deftig werkt, dus ik zou het ook schrijf- en postzegelgelekgewijs kunnen doen, maar dat is met de Mexicaanse griep niet verantwoord.

Na 18 dagen verblijf in Namibie in juni, een paar dagen thuis in Johannesburg, vanaf dan op hotel in Johannesburg, verblijf bij mijn ouders in 's Gravenwezel, bij mijn schoonmoeder in Kapellen, bij mijn ouders in Frankrijk, terug bij mijn ouders in 's Gravenwezel, bij mijn schoonmoeder en bij mijn ouders, en een paar nachten in de Crown Plaza in Geneve, zijn we terechtgekomen in ons huis.


We zijn beland aan de rand van het meer van Geneve. In Divonne-Les-Bains, meer bepaald, net over de grens in Frankrijk.
Ik bespaar u de kost van onze huurwoning, want dan begint u te lachen.

Onze container is hier ook geraakt en zonder noemenswaardige problemen uitgepakt en geïnstalleerd. In Zuid Afrika hadden we een overvloed van ingebouwde kasten, en hier ij zo na geen enkele. Gelet op het aantal aankopen en bezoeken heeft de Ikea van Aubanne in Zwitserland ondertussen al contact opgenomen of ik niet in hun raad van bestuur wil komen zitten.

Divonne ligt op zo'n 17km van Genève. Ons huis is eigendom van een ondernemende Fransman die samen met een vennoot 3 huizen heeft gezet op de flank van de Mont Mussy. Hijzelf woont ook in de straat. De 3 huizen zijn samen begin augustus opgeleverd, en we zijn dus met 2 andere gezinnen (beiden van Parijs) in een doodlopend straatje getrokken.

Voor een nieuwbouw valt het huis mee. De barsten in de tuin (het huis staat op een scherpe helling) maken ons nog niet teveel zorgen, en we hebben de eigenaar kunnen overtuigen dat een douche zonder douchedeuren geen douche is.


De kinderen gaan ondertussen naar school in Zwitserland, op de Internationale School Ecolint. Ik bespaar u de kost van het onderwijs, want dan komt u helemaal niet meer bij.

Dat wil ook zeggen dat ik elke dag minstens 4 keer de grens Franco-Zwitserse grens doe. Ik denk niet dat ik daar wat van overhou, maar een mens weet nooit.
Petra werkt ook zelf in Geneve: Dupont ligt vlak bij de luchthaven. Daar moet je dan burgerlijk ingenieur voor gestudeerd hebben, om dan grensarbeider te worden.

Emma heeft al wat vriendinnetjes. Aurore is even oud, en woont rechts van ons. Emma is even oud, en woont links van ons. Doe daar nog wat kleine zusjes en de dochters van de eigenaar bij en u begrijpt waarom Lucas een beetje ongelukkig is met al dat gemeisjes.

Alexandre, onze buurjongen, is wat jong. *Doet de deur open, steekt zijn handen omhoog en roept: 'J'ai fait pipi'.*
Alexandre vindt wel dat Lucas zijn beste vriend is. Hypolyte, broer van de andere Emma is ook jonger. Ik vrees ook dat Lucas eerder aan de nijlpaarden van Hluhluwe denkt als hij de naam van die jongen roept, maar dat zal een kwestie van tijd zijn.

Lucas maakt al wel vriendjes op school. Pokemon als sociaal weefsel, ik zou er een boek over moeten schrijven.

De nieuwbouw van onze 3 huizen is wel nog niet helemaal klaar. Elektriciteit en telefonie (en dus ook internet) zijn nog niet aangesloten. Ik behelp me met een te dure 3G kaart of gratis internet bij Charlie's Pub in Divonne. De McDonalds in Gex heeft dat ook, maar de laatste keer bleven mijn schoenen bij elke stap aan de vloer kleven, dus ik moet echt nog wanhopiger op zoek naar connectie zijn om daar mijn tenten en Macbook op te slagen.

Met mij gaat het berg af vanaf nu. Ik moet Lucas en Emma gaan halen beneden aan het meer.
Binnenkort meer. Beloofd.