Integratieproces deel 2: Lessen in globalisering.

Emma iets zien doen dat ze normaal nooit zou doen. Ze wilde en zal met haar buurmeisje spelen.
Normaal is Emma in dat soort situaties wat verlegen.
We hadden al eerder even contact met onze dichtste buren in onze 'compound'. De compound is een verzameling van een 28 tal huizen in de zelfde authentieke Toscaanse stijl.
Wij zijn nummer 16 en in nummer 15 woont een jong zwart koppel met een klein baby'tje en een meisje dat de leeftijd van Emma en Lucas heeft. Ik moet toegeven dat ik het feit dat er in onze compound ook zwarte koppels wonen erg kan appreciëren.

Maar dus wilde Emma kost wat kost met haar buurmeisje spelen. En ging ze gaan aanbellen en vragen om te komen spelen. Zomaar. Geen engels kunnen, 'so what'.

Op één namiddag zie je dan hoe kinderen onbevooroordeeld kunnen genieten van elkaar.
Eerst spelen en ravotten op de straat, waar enkel de bewoners op rijden, dus een perfect speelterrein voor steps en fietsen.
Daarna haalt Emma haar beperkte verzameling speelgoed op de drempel voor het huis.
En na een geschild appeltje en wat drank op die drempel, zetten de drie in geen tijd het huis opstelten.



Naleedi (of volgens Emma : MyLady)




Emma haalt het zware geschut boven. Haar verzameling popjes die niet vastzitten in de container...



Naleedi , Lucas en Emma in een Vlaams Jommeke...



Naleedi en Emma hebben onze lege kasten ontdekt. (we leven nog steeds met huurmeubelen en een minimum aan speelgoed. De containers zitten nog steeds vast)



Globalisering, anyone? Probeer eens met Universele iconen zoals Monopoly. En een geestesgesteldheid van een kind van 6. 'T Zou allemaal wat makkelijker gaan.