Eerste schooldag...

Lucas en Emma zetten hun eerste stappen in de American International School. Conveniently weggestoken ergens op een baan weg uit de stad, en zonder enige voorkennis vind je de school niet eens. We zien ook een soort prive-militie die de straat ernaartoe bewaakt, en de mannen aan de afgesloten ingang bekijken met een soort omgedraaide spiegel de onderkant van uw auto. ( Op Lucas zijn matchboxkes staat daar het merk. Misschien dat ze dat zoeken.)
Enfin, voorzorgsmaatregelen genoeg, en de Counselor - Mister Floch - zei zelf nog: Be alert, without being paranoid. Mister Floch, naar we vermoeden in de echt getreden met Miss Thiessens, de Principal. Maar voor de rest over die mensen geen kwaad woord.
Ook niet over Miss Eleonor Parks, die in een vorig leven moet hebben als voorbeeld gediend voor Mrs Doubtfire.Overhyperkinetisch, maar zeer lief.
Misses Doubtfire gaat over de autostickers (ze kijken er dan nog wel steeds onder, maar ze stappen niet meer in om tot aan het hoofdgebouw te rijden.) en over de begeleiding van de nieuwe leerlingen. Nu in december, schooljaar dus goed bezig, zijn er meer dan 20 nieuwe kinderen...
Het is interessant, die mix. We leren een koppel kennen, hij Zuid Afrikaan, zij Duits, hebben in Zurich gewoond, komen net terug van Dubai, en hun dochter die bij Lucas in de klas zal zitten is een Amerikaanse omdat ze in Florida geboren is. Een ander kind dan weer uit Hong Kong, en er zit zelfs nog een verse Waalse Belg en een Nederlands meisje tussen. Om maar te zeggen: die meer dan 50 nationaliteiten, dat moet toch ergens kloppen.

De school is erg goed georganiseerd - en heu... dat mag wel voor wat we hiervoor betalen... en ze weten duidelijk hoe ze met hun publiek moeten omgaan. Beetje erg Amerikaans wordt het als blijkt dat alle kinderen elke morgen bij elkaar komen om de code van de school op te zeggen, en al dan niet belangrijk zaken in de groep te gooien.
En eigenlijk, toch niet slecht, by the way. Die kinderen leren zo van in het begin om te praten in publiek, en leren het wel en wee van 'de community' kennen. De hele school leeft zo samen. Ideetje voor de Bosstraat? :-)

De code, voor de geinteresseerden (past perfect op stickers van de Bond Zonder Naam)
Take care of yourself.
Take care of the others.
Take care of this place.

Het eerste afscheid is zwaar, vind ik. Emma is altijd wat emotioneel geweest voor dat soort nieuwe situaties, maar ook Lucas kan zijn tranen niet bedwingen. Logisch toch , als iedereen praat en je verstaat niemand.. Wat doen we hen aan..
Ik begeleid hem mee naar de klas en met de hulp van Miss Turner en een stevige doos treinsporen geraakt hij bezig. Een lief indisch jongetje toonde hem al het terrarium in de klas. Lucas zal normaal 2 keer per dag ELL (English Learning Language klas) volgen.


Petra en ik hebben een klein hartje als we de school uitrijden...


Als ik hen ga oppikken om 14.50u (de gathering met de hele school begint al om 7.40... dus alles is hier wat vroeger...) Dan zie ik twee lachende gezichtjes. Lucas was al aan de praat met een ander kind in de universele taal voor zes-jarigen, en Emma had kennisgemaakt met Fleur en Maxim, Nederlands meisje en Belgische jongen in haar klas. Zelfs de hulp-juf (ja, dat hebben ze daar...) spreekt-Zuid Afrikaans en stoot dan ook herkenbare klanken uit.

Op weg naar een lokale Woolworths om eten te gaan halen, praatten ze over hun wedervaren, en smijten er af en toe wat engelse cijfers tussen. Dat lijkt allemaal goed mee te vallen, een pak van mijn hart. Dan mogen er nog 10 Mrs Doubtfires hysterisch rondlopen, als dat het resultaat is.