Over Moederdag en een klad Fond de teint.

Ik dacht dat het wel een origineel idee was. Een stoomtrein-rit op moederdag, vertrek in het zuid-oosten van Johannesburg, aankomst in Magaliesburg, lunch daar, en terug. Ik had Lucas en Emma van dit snode plan op de hoogte gebracht, en we konden het voor Petra geheim houden.
En dus, zondagmorgen, héél vroeg, kropen we in de auto met bestemming Boksburg.
In Boksburg is evenveel te zien als in pakweg Molenbeek. Zeker om 6u15 's morgens.
Maar er was wel wat bedrijvigheid in een klein stationnetje.
Daar stonden 7 wagentjes , netjes op een rij.
Kwam een machinistje, draaien aan een wielletje.
Ake, ake, tuut, tuut en de rest is gekend.

Het publiek.
Het overgrote gedeelte van onze medepassagiers waren heuse Afrikaners.
Blanken, dus, en op het gevaar af in stereotypen te vervallen, te herkennen aan hun kort geschoren haar met T shirts van hun favoriete rugby-ploeg of hun favoriete World Wrestling kampioen. Ze worden vergezeld van kinderen met kort geschoren haar met T shirts van hun favoriete rugby-ploeg of hun favoriete World Wrestling kampioen.
Johnny's en Marina's van onder de evenaar, quoi. De biervoorraad op de trein slonk recht evenredig met de tijd die passeerde.

Het zicht.
En de reis duurde véél te lang. Vanuit Boksburg ging de trein onder Johannesburg door, met als gevolg dat je constant het gevoel hebt dat je in de coulissen van de stad aan het rijden bent. De achterkant, wat in sé nog helemaal niet oninteressant hoeft te zijn - ik leer ook graag van de onbekende kanten van de maatschappij - maar dan liefst meer dan de achterkanten van hoge muren van fabrieken, bijvoorbeeld.

Wie er toch zin in heeft, kan best opstappen in Krugersdorp. Dan heb je het interessantste deel van de reis. Door de natuur, langsheen squadkamps,... Zeker als we terugreden, met de zon die onderging. Heel erg mooi.

De lunch.
Voor velen van onze medereizigers was niet alleen de stoomtrein de reden om de trip aan te vatten. Ook het optreden van André Nel tijdens de lunch moet hen aangetrokken hebben. Voor ons maakte dat deel uit van het leerproces. En zoals dat gaat met leerprocessen leer je soms goeie dingen en soms , wel,... serieus overbodige dingen. Iedereen die op de jezuieten gezeten heeft kan dat beamen.
Petra had André Nel al gespot op de trein. Dat bleek makkelijk gezien de combinatie geföhnd haar, een serieuze klad fond de teint en een oogverblindend wit vestje.
En inderdaad. Onze trein stopte in de middle of nowhere, op een klein perronnetje. Dat hàd wel iets.
Het perronnetje hoorde toe aan één van de - te- vele venues die Zuid Afrika rijk is. Hier heb je 'venues' waar je 'functions' in organiseert. Dat komt dan liefst mét buffet plek, tuin met groen gras, vijvertje met zwanen erop en goudvissen er in. Voor congressen, feestjes en ..huwelijken. Deze plek had ook een wedding chapel, mét groot gewit gebetonneerd hart waar de gelukkige koppeltjes het opperste moment van hun relationele hoogdag onder laten vastleggen.


Het buffet was niet om naar huis te schrijven, dus daar zal ik het hier niet over hebben.
De muziek was, tja.
Ik sprak vorige week nog over André Nel tegen een aantal mensen die ik hier om professionele redenen aan het zien ben. Bimba (baas van een klein reklamebureautje) en Marike (zijn art director). Ze hebben nog steeds last van plaatsvervangende schaamte, en hebben me al snel een paar andere namen doorgegeven waar ik wél naar mag luisteren. Erg goed inderdaad: Freshlyground en Kwaito.

Maar dus nu, een impressie van onze treinrit, met André Nel.
Dienstmededeling : ik heb wat liggen knoeien met de video, de muziek losmaken van het beeld, tekst bijbrengen..
Maar de tekst is te klein voor op youtube.
Op het beeld van André Nel staat: 'ik krijg zijn lippen en de muziek niet meer synchroon'
En daarna bij Lucas en Emma : 'Maar dat kon lucas en Emma niet echt schelen.'