Over de milky way, kabelbanen en nog net geen powerpoint wizards.

Dat de Amerikaanse school veel verder gaat in het onderwijzen en promoten van sociale vaardigheden had ik al geblogd. Van jongsaf aan worden kinderen bijgebracht hoe ze zich voor een grotere groep van mensen moeten gedragen en praten.
Vorige week was het weer van dat.

Eerst was het de beurt aan Lucas, om zijn 'Simple Machine' te tonen en te demonstreren.
En dat demonstreren dat kan je letterlijk nemen. De hele 2nd grade heeft een expo opgzet, met alle kinderen achter hun kunstwerk.
Een bezoeker (ik zie niet veel ouders, maar veel kinderen van andere klassen) kan dan raad en uitleg vragen, waarop het kind in kwestie afhankelijk van de graad van assertiviteit zijn idee uitlegt en demonstreert.

Juliette (ik schreef over haar al eens bij het verjaardagsfeestje van Lucas en de onderdrukte drang om haar achter te laten in het maisveld-labyrint...) had voor de gelegenheid een levensgevaarlijk tuig in elkaar gestoken.
Een soort hakbijl, verzwaard met dikke batterijen. Als het lieve kind in kwestie een koord lost, wordt hetgeen eronder ligt, koekjes, crackers of een onschuldige vinger van een medestudent er zonder veel pardon afgehakt.
De juf kijkt wat bezorgd, wat nog niet eens zo ongegrond is. Ze besluit de scherpe kant van de hakbijl te bekleven met plasticine. Juliette vindt het maar niets.

Vermeldenswaardig zijn ook de can crasher (leg een blikje op de grond, trek aan het touw waar een loodzware baksteen aan hangt en laat steen op blikje vallen.) Of een houten constructie waarbij een slang die toevallig op je nek terecht komt met veel kracht wordt weggeslagen. Ik bespaar u de details, maar ik moest nog net wegduiken voor een stuk hout met een placebo-slang die in mijn richting vloog. Lucas maakte met de hulp van ondergetekende en een boek dat ik meenam van bij oma en opa een soort kabelbaan getransformeerd naar 'car mover'. Een paar schoendozen, een bobijn of twee, twee tandpasta dozen, een viertal paperklips, twee sushi stokjes en hup. Speelgoedauto's kunnen een meter of 2 verder vervoerd worden.





Maar ook Emma moest eraan geloven. De First Graders hadden 'gestudied' over de ruimte. Elk kind moest dan een onderwerp kiezen, lezen, schrijven, tekenen en een grote poster maken over dat thema. Die poster moest dan voorgesteld worden in de klas voor de medeleerlingen en de speciaal uitgenodigde ouders, stuk voor stuk uitgedost met een digitaal fototoestel, camera, en plaatsvervangende podiumangst.

Een Nederlandse jongen, nog niet zo lang in het land en het engels niet goed meester, breekt een beetje. De aanwezige ouders pinken een traan weg.
Emma was een beetje 'shy' zei ze op voorhand... maar ze deed het erg goed.

Ik hoor de directrice op één van de morning assemblies praten over een andere 'grade' die hun 'powerpoint presentaties' moeten klaar hebben.

Onderwijs, het is niet meer wat het geweest is.