Over Goedele Liekens en speculaaspasta.

We zijn terug in Johannesburg. En het heeft wat voeten in de aarde gehad, met dank aan - what's in a name - Aviapartner.

Een mens wordt snel veel gewoon. Sommige zaken worden een fluitje van een cent. 9000 km vliegen? Wat voor veel mensen nog steeds een droom (of nachtmerrie is) doen mijn kinderen een paar keer per jaar.
En als alles vlot verloopt, not a problem. Maar soms...

Wegens onze Botswana reis en beperkte vakantiedagen kon Petra niet ook nog eens naar het thuisfront. Dus trok ik met Lucas en Emma naar Belgie en vervolgens met de auto van oma naar Frankrijk, richting Mont Ventoux, niet om met de fiets te doen zoals blijkbaar half Vlaanderen en Bert Anciaux, maar om snoep te kopen bovenaan en met z'n 14 aan family bonding te doen.

Het is een kunst om online voort te werken en toch tegelijkertijd al dan niet te genieten van bezoekjes aan Provencaalse marktjes van Apt en Sault, tussendoor te zwemmen en te bellen met Afrika. De kinderen amuseren zich met hun neefjes en nichtjes dat het een lieve lust is.
Maar mooie liedjes duren maar zo lang de vakantie geboekt is, en dus zetten we vorige zaterdag de terugtocht in via La Villa Fleurie in Beaune terug naar Antwerpen. Vermeend vertrek: maandag, Swiss, de vlucht van 20u naar Zurich.

Maar dat was zonder de verzwakte ruggen van de Aviapartner-medewerkers gerekend. Al die expats die reizen, dat neemt maar potten speculaaspasta, Nederlandse boeken voor de Nederlandse school, honing uit de Provence en verse Suske en wiske boeken mee, en dat houdt geen rekening met die arme Aviapartner-spieren die de valiezen moeten tillen. Eigen schuld dikke bult dus, als ze op maandag beslissen om zonder overleg het werk neer te leggen.

Resultaat: staking, ellenlange files, water-uitdelende brandweermannen, opdringerige fotografen en cameramannen en een schromelijk te kort aan duwkarretjes om je valiezen verder te duwen. Ik kan u verzekeren, zo'n staking, dat haalt het beste van de mens in ons boven.
Naast mij aan de balie ontsteekt een Italiaanse fury die op zoek is naar een vertegenwoordiger van Easyjet in een Italiaanse kolère zoals enkel Italiaanse furies dat kunnen die een vertegenwoordiger van Easyjet zoeken.
Easyjet, moet u weten, bestel je via het internet. En dus, als zo'n vlucht dan afgelast wordt, moet je via het internet gaan omboeken. Leg dat maar eens uit aan een luchtlading vol lage kostenreizigers die gewapend met transportkarretjes klaar staan en waarvoor online gaan even irrealistisch is als, laten we zeggen, een regering met goed bestuur geleid door Yves Leterme.

Een balie-dame met 5 minuten politieke moed waagt haar leven door tussen de bloeddorstige Easyjet - what's in a name (*2) - reizigers te gaan staan om een gedrukt blad af te geven, waar op staat dat je enkel via het internet kan herboeken... Het digitale tijdperk, het hapert soms wat. TV camera's en mensen stromen toe, zowat het enige moment waarop ik denk dat ik mijn fototoestel ook had moeten bovenhalen.


In tijden van nood en cholera en aviapartnerstakingen kan je zien hoe een organisatie omgaat met tegenslag en druk. Zo is onze Swiss dame voorbeeldig proactief, en reserveert al een plek op een Lufthansa vlucht, over Frankfurt naar Johannesburg, die tot nader order wél vliegen. Ze kan ons nog niet overboeken , omdat theoretisch onze 20.00u vlucht nog niet gecancelled is.

Ik bespaar u het verdere tijdverlies en het wachten. Maar op een gegeven moment heeft de dame aan de Swiss-balie toch besloten om de Lufthansa re-booking vrij te geven. Niet slecht, want een tijdje later blijkt onze initiele vlucht toch afgelast.

Aan de Lufthansa balie is het anders ook geen rozegeur en maneschijn. Ook daar onderbemand, en de jonge bediende daar schudt constant nee, maar dat kan ook een lichamelijke beperking zijn. Sommige mensen krijgen een bagagelabel en stappen dan met valies en al richting douane. Dat wil ik nog eens zien, zo'n uit de kluiten gewassen Samsonite proberen proppen door hun X-Ray machine.
Nooit zoveel intieme binnenkanten van andere mensen hun valies gezien, als ze zich voorbereiden op een langer afscheid van hun gesleutelde container en toch niet zonder proper ondergoed kunnen.

Mijn visie op onze bagage is eenvoudig: zo snel mogelijk een label erop, dan zijn we ingecheckt, en laat onze kleren en zwemvliezen en illegaal geimporteerde potten speculaaspasta en Mont Ventoux snoep en DVD's van Aspe voor Petra dan maar toekomen wanneer god of Aviapartner het behaagt.

Eens ingecheckt laten we oma en opa wat triest achter en haasten we ons naar de gate.

Maar de rest van de reis verloopt voorspoedig. Ik reis alleen met twee kinderen, en ze verliezen in tegenstelling tot 3 andere kinderen deze maand (!) géén vingers of vingerkootjes aan de rolbanden in Zaventem.

Toegekomen in Johannesburg pas ik een truuk toe en omzeil zo een volledige 747-400 van aanschuivende mensen aan de paspoortcontrole. Een truuk die ik gezien deze blog zo goed gelezen wordt niet kan verklappen, anders lukt het de volgende keer niet meer.

Aan de bagage claims leg ik ons geval uit. Zurich, Frankfurt, Brussels, staking, valiezen niet vertrokken... Na doorgeven van adres en meer, draai ik me om, en sta oog in oog met Goedele. Jawel, die van het toekomstige gelijknamige blad, maar minder plat en zonder nietjes in haar zij.

Ze kijkt in mijn ogen en raakt kort mijn droge lippen aan. Ze streelt de zijkant van mijn ongeschoren kin en trekt me naar zich toe. Ik pak haar op en leg haar zachtjes neer op een valies die net voorbijkomt op de bagageband achter haar. Onze lichamen strengelen in elkaar terwijl we doorheen het luchthavengebouw zweven op de transportband.

Emma trekt aan mijn arm en ik stop met hallucineren. Ik kan niet op de naam van Goedele's man komen , noch op de naam van het bedrijf van haar man. Wat qua pickup lines toch nogal ongelukkig is: beide zouden mij wat professionele credibiliteit geven om een dialoog aan te gaan, maar aangezien ik uit de boekskes die in het huis in Frankrijk lagen weet dat ze uit elkaar gaan is het geen goed idee om over haar man te beginnen, laat staan over het logo dat ik ooit maakte voor het bedrijf van haar man, wegens op de fles gegaan. (Het bedrijf, niet de man. Al weet ik dat laatste natuurlijk niet zeker. Waarom scheidt een mens anders?)


Om een lang verhaal kort te maken : ik had wel eens een babbel willen doen (vrouw met kind alleen in Afrika, wat doet dat daar, heeft die geen hulp nodig, een lift, een tip voor een goed restaurant, you name it.) Maar de schroom is te groot en het BV-schap is niet aan mij besteed. (Ik weet het, ik weet het, die paar artikelen in de kranten en laatst nog die volle pagina in de Morgen, en ho maar , een blog op De Tijd.. Nog een keer meedoen met Sterren op de Dansvloer of een lesbische relatie aangaan met de ex van Jacques Vermeiren en ik hoor er ook bij.)

Wat me er aan doet denken dat ik eigenlijk wat vroeger moet gaan slapen, want morgen moet ik hier voor een Zuid-Afrikaanse televisieprogramma het werk gaan bekijken van 3 kunstenaars die ik briefte voor ik vertrok, en die nu hun creatie aan mij gaan voorleggen, waar ik The Apprentice-gewijs mijn kritiek mag over spuien.


Eind goed al goed. Petra heeft haar man en kinderen terug, mét snoep en speculaaspasta. Alleen de vers geplukte lavendel meenemen in krantenpapier was niet zo'n goed idee, al hield het plastiek zakje het grootste deel van het lavendel rottingsproces in onze uiteindelijk teruggekregen valies tegen.