Een Richard Attenboroughke doen.

Ik weet het. Het is al bijna 3 maanden geleden, en nog heb ik niets geschreven over onze trip naar Botswana. Over de voorbereidingen, een beetje. Over de grensovergangen ook. Dat stond zelfs op de Tijd Expat blog. Maar niets over de reis zelf.

En het moet gezegd, ik wist niet hoe er aan te beginnen. Zoveel te vertellen, te laten zien. Komt er nog bij dat het een beetje druk is geweest, en dat is een understatement. Vlak erna, met onze reis naar België en Frankrijk, en daarna met mijn trip naar Dubai en Shanghai en het hele Back to School circus. Er is vanalles te vertellen.

Maar dus Botswana. Het moest één van die hoogtepunten worden tijdens ons verblijf hier in Zuid-Afrika. Het stond, zoals we zeggen, hoog op ons lijstje. Voor de geïnteresseerden, er staat ook nog Mozambique en Namibië op dat lijstje, en onze tijd hier begint wat te korten...

Ik ga niet de hele reis beschrijven, maar ik zal wél de betere foto's en begeleidende teksten in ons 'jaaroverzicht' boek brengen. (U kan deze boeken bestellen bij Amazon.com. Grapje. Ik heb van vorig jaar er 3 laten maken :-) Wat ik u niet wil onthouden, zijn een paar mooie beelden die op onze harde schijf zijn opgeslagen, en daar zéér lang zullen blijven.

Een paar impressies.

Maun is waar alle 4*4's stoppen om te tanken en levensmiddelen in te slaan. Wij maakten van de gelegenheid gebruik om over de delta te vliegen met een kleine Cessna..







En met een klein bootje weg van onze tent op The Old Bridge Backpackers kamping.










De woonboot op de Okavango Delta.

Als er een rustigere en toch indrukwekkendere vakantie zou bestaan, u moet het me laten weten, want op een houseboot wonen, en van schilderachtig decor naar schilderachtig decor varen, visarenden zien overvliegen, krokodillen zien zonnen, of nijlpaarden horen brullen, het moet straf zijn om dat te verbeteren. .












Als wij reizen, dan reizen we in stijl. Dus het volk dat mee was, dat mocht er ook wel zijn...






En vissen dat we kunnen!
Corrigeer dat. En hengelen dat we kunnen!
We zijn experts in het uitgooien van vislijnen geworden. Ok, hier en daar wel wat vastgezeten in de papyrusplanten, maar voor de rest : onze hengelstijl is de perfectie nabij. Wel spijtig dat we geen kat gevangen hebben. Heu. vis.






Tsodilo Hills is een mysterieuze plek. Een paar bergjes die uit het landschap rijzen en die uitkijken op de Kalahari woestijn in Namibie.
De 'Bush newspaper' is het lezen van allerhande sporen om te weten welk dier wat en waar heeft gedaan. Razend interessant, om uitwerpselen te vinden en te weten dat er op diezelfde plek een black rhino moet zijn langsgeweest, gewoon omdat in de uitwerpselen je stokjes vindt die onder een hoek van 45° werden afgebeten. Wat, u raadt het, overeenkomt met de tandenstructuur van een Black Rhino.

De San bevolking beschouwde de Tsodilo Hills als een mystieke plek waar de geest van elk dier rondwaart. Vandaar dat je er overal schitterende rotsschilderingen aantreft.
De Grotten van Altamira, maar dan in de open lucht en nog erg (of : té?) bereikbaar.








Namibie, de Caprivi Strip, een lange rechte weg die ons van de Okavango Delta naar de Victoria Falls zal brengen. We probeerden te kamperen waar mogelijk, en waar we meerdere dagen bleven. Bij een 'overgangsrit' en een één-nacht-verblijf hadden we lodges of cabines geboekt. Dit was het zicht uit onze lodge daar.
Beetje veraderlijk, want krokodillen kunnen zo uit dat water opduiken en uw kind meesleuren. Maar mooi!



De Vic Falls. Erg toeristisch, hoe kan het ook anders, en elke morgen werden we in onze tent gewekt door overvliegende ulmmetjes (hoe schrijf je dat). Toen wij er waren, was er nog veel water, en dus allemaal erg nat en mistig. Wat goed was, is dat de plaatselijke bevolking tegen een sterk gereduceerd tarief 'hun' Vic falls mogen bezoeken, dus 's avonds was het daar een beetje zoals bij de jeugdclub Oezewoeze in Schilde, maar dan zonder het zicht van de Turnhoutse baan.




Richard Attenborough indachtig, en met dank aan de Nikon D300, ge kunt op zo'n reis en in het Chobe National Park wel het één en ander fotograferen. Ik zal aan Sinterklaas eens een fatsoenlijke telelens vragen. Ahoewel. Dan komt die smoel van die krokodil nog dichterbij. ...







Op bij het ochtend gloren.

Een magisch moment was het, toen Eric en ik onder ons tweeën naar de andere ingang reden van het Chobe National Park, om vandaar langs de rivierbedding terug af te zakken. We botsten op een hele kudde buffels.









Er is niet teveel misgelopen. Ik weet niet of Petra mijn rijstijl kon apprecieren - let me rephrase that - Petra kon mijn rijstijl niet altijd apprecieren, en toegegeven, soms was het niet gewoon maar beestjes zoeken, maar eerder een stevige woestijnstrook in Parijs-Dakar, als we in Chobe rondreden in het mulle zand.
De 2*4 Nissan Xtrail heeft het meer dan behoorlijk gedaan. Wat zeg ik, uitstekend gedaan en buiten de verwachting van onze meereizende 'Landie' Experience rijders. Banden aflaten, rijstijl aanpassen, wie met een off-road ei zit, u kan ze stellen. Maar één keer zaten we vast. Maar dan goed vast, en uitstappen met wilde leeuwen en ander Big Five fraais, da's niet echt zo'n goeie optie. Gelukkig werden we 'gered' door een langskomende truck met personeel voor de Chobe Safari Lodge die zich midden in het natuurgebied bevindt.





Lees er nog even onze wedervaren bij de grensovergangen, de mond-en klauwzeer road blocks, het bespuiten van de wielen én de daartoe aangetrokken geiten op na op deze blog bij grensgevallen.




U zal het begrepen hebben. Het heeft onze zinnen geprikkeld, onze ogen geopend.
Johannesburg en Zuid Afrika waren wel héél ver weg op deze reis. En België en Wilsele Putkapel, tja, dat lag op een andere planeet.