Saturday, November 01, 2008

Halloween 2008



Ook dit jaar ontsnapten we niet aan de Ode aan de Horror. Op school, in de winkels, en in onze estate liepen de meest afzichtelijke gedrochten rond, maar ook elegant geklede would-be members van de Addams Family. Lucas en Emma ondergingen een metamorfose. Lucas verloor er jammerlijk genoeg zijn hoofd bij. Emma lijdde aan acute schizofrenie: op school nog een evil doctor met een verzameling ogen die uitpuilden uit haar doctorsjas en bij de rondgang in Valbonne Estate een heks met Amy Winehouse make-up. Of een Amy Winehouse met een heksenmake-up, daar wil ik van af zijn.
Voor de rest was het allemaal veel minder spannend dan vorig jaar. Ik zou liegen moest ik zeggen dat we niet terug dachten aan gewapende mannen in slaapkamers, schoenveters die handboeien werden en meer van dat leuks.




Al Gore mag tevreden zijn: in wereldpremiere: de pompoen op zonneenergie. Goed voor één van de 4 prijzen in de jaarlijkse pompoenwedstrijd.





Halloween parade op de school.
















Thursday, October 30, 2008

Yala Van Mol



Mag ik u voorstellen aan Yala? Sinds een week of 10 hebben we een hond in huis.
Pas op, Yala is niet zomaar een hond, en technisch gezien is ze ook niet van ons. Ze is eigendom van de South African Guide Dog Association, en is voorbestemd om later een blindegeleide hond te worden. Yala is een kruising tussen een Golden Retriever en een Labrador.

Onze taak bestaat erin Yala in haar eerste jaar bij ons te hebben, op te voeden, en vooral laten gewoon worden aan veel kabaal, kinderen, liften, vallend keukengerei en meer van dat.
Yala moet haar gevoeg doen waar ze dat moet doen, mag niet afgeleid zijn als ze aan de les wandelt, en moet altijd wachten tot haar baasje ergens binnengaat vooraleer te volgen. Soms mag het ook wat harder: ze moet leren niet op te springen, en dan kan een kniestoot of een al dan niet geveinsd Ignace Crombéetje altijd helpen.

Het vergt wat aanpassing. De enige dieren die wij vroeger in huis hadden waren goudvissen, een kanarievogel, af en toe schildpadden en zelfs een keer wandelende takken. Iets met een pels kwam er niet in, of het was Tante Frieda.
Vooral die wandelende takken waren de vrolijkheid zelve, maar van de schildpadden kregen we het meeste liefde terug. Dat stonk dan wat, en dan moesten we het badje verversen.

Mensen met honden zijn ook een apart ras, net zoals zwangere vrouwen, reklamejongens, IT professionals, Anderlecht-supporters en ga zo maar door.
Als je er ééntje tegenkomt, is dat best draaglijk. Maar in groep bijzonder te mijden.

De kinderen genieten ervan, van hun .. instap-hond zeg maar. Emma's initiele hondenschrik is helemaal weg, en ze verzorgt Yala veel en graag. Als we over een jaar of zo het land verlaten, kan de hond in elk geval niet mee. Als we terug in Belgie belanden, werken we allebei uit huis overdag en zit dat beest moederziel dagen alleen. We weten ook dat Yala niet van ons is, de vraag is hoe de kinderen zullen reageren als ze eenmaal vertrekt. We blijven dat veel herhalen, en het contact met de SA guide Dog Association zorgt ervoor dat we dat niet vergeten.

Het vergt wat mentale flexbiliteit om dit extra gezinslid in huis te hebben. Hondeharen op een zetel, de geur van natte hond na een regenbui, u begrijpt, ik had wat vooroordelen. Maar het kan verkeren. We draaien onze hand tegenwoordig niet meer om om een hondedrol in de tuin - of eigenlijk wel, want dat is de juiste techniek om dat hoopje restafval in een zakje te draaien en in de vuilbak te kieperen.
Als volleerde meesters in Fecaliën en een MBA in Excrementen, kunnen we een tip meegeven in verband met een goede hondedrol in Zuid Afrika: Laten liggen. De warmte zorgt er voor dat al het vocht erin verdampt, en wat overblijft is een verhard stuk zwart organische cultuur waar de stank van weg is.
Ook niet te lang laten liggen, want anders vindt Yala daar een lekker stukje in en ... geeft recyclage weer een heel andere betekenis. Al 'Goor' zal blij zijn.

Het programma wordt volledig aangestuurd door de vereniging, en zorgt voor gesponsored eten, begeleiding, en een lopende rekening bij de dierenartsen in de buurt. De eerste 5 weken moesten wij (of toch diegene van ons gezin die niet naar school moet en geen duidelijk omschreven dagtaak heeft : ik dus) elke week naar de Puppy Class.
Blij weerzien met Yala haar broertjes en zusjes (9 in the same litter), en waar we tips en tricks uitgelegd krijgen en pikuren worden gegeven (aan de honden, dan). In groep zitten en praten over de al dan niet lopende diarrhee van het mormel tussen uw benen, u begrijpt, ook hier heb ik moeite voor moeten doen. Het was van de zwangerschapslessen geleden dat ik nog een poging deed om aan bonding met geestesverwanten te doen.

De laatste Puppy Class was dan weer een ervaring op zich. Toen gingen we in stoet met 9 puppies en begeleiders naar Fourways Crossing, een winkelcentrum in de buurt.
De puppies kregen een jasje (When I grow up , I 'm going to be a guide dog - schàttig) en moesten gewoon worden aan wandelen, trappen, voorbijkomende winkelkarretjes, openbare WC's - mét aanspringende droogblazers. Die stoet, daar kwam volk naar kijken.
En het moet gezegd, zo'n ding aan een ketting, dat trekt aaiende vrouwen aan die met liefdevolle smachtende blik stuk voor stuk 'Oh so cute' zuchten.

We proberen Yala te leren wat mag en niet mag.
Sommige zaken zijn off limits, zoals zetels, slaapkamers, bedden, schoenen, gordijnen en bezoekende kinderen. Dingen waar ze als blindegeleide hond toch niet in mag bijten.
Het is, kortom, net als een kind in huis. Hopen dat het goed slaapt. Beetje schrik als ze niet goed eet. En natuurlijk kan er al eens iets voorvallen.

(De gevoelige lezers slagen best deze paragraaf over.)
Petra nam Yala vorig weekend even wandelen binnen de estate. Het kwam tot een kennismaking met de buren die op datzelfde moment ook hun zondagse wandeling maakten met hun twee dochters en twee honden. Die laatste twee aan de ketting.
Maar zie. Een van de twee, een mannelijke Golden Retriever deed een Mike Tysonneke. Hij beet Yala in haar linkeroor en liet niet meer los...
Gevolg: bezoek aan de Bryanston Veterinary Hospital. Of eigenlijk een stuk of 3 bezoeken in evenveel dagen, omdat ze nog wat twijfelden aan het moment om het een en ander te naaien.
Vandaag loopt Yala er dan bij met een stukje oor minder en, - ik leer bij - een Elisabethiaanse Kraag. Dat helpt tegen het krabben, en het is meteen ook goed voor een Halloween kostuum. Het arme kind moet dat nog 10 dagen dragen, tot de draadjes eruit mogen. Onze buren, die zijn ondertussen in de grond gezakt van schaamte, en de golden retriever in kwestie zal zich enkel maar adoptiegewijs kunnen voortplanten.



Open Deur dag bij de SA Guide Dog Association.
Zoals ik al zei, zet teveel mensen met dezelfde interesses bij elkaar en ik koop direct een enkel tiket Zanzibar om op een afgelegen strand te gaan zitten turen naar de zonsondergang. Maar alla, we konden Yala haar broertjes en zusjes nog eens laten zien, en het was voor het goede doel, dus wij daarheen. Het feest begon spectaculair, met parachute-springers die met teveel wind in de tuin probeerden te landen, en met hun gezicht tegen de achterste bomen kwakten. Gelukkig hielden de elektrische draden van de omheining hen tegen en de geur van verbrand vlees deed zin krijgen in een goeie braai. Voor de rest veel mensen met honden, maar dat zal wel logisch zijn. Als de verkleedpartij voor de honden in het teken van de Olympische Spelen begint, is dat hét teken om er stilletjes onderuit te muizen. We moeten in dat bonden ook niet overdrijven.








PS. Er zijn een aantal zaken die ik graag uit Zuid Afrika in België wil importeren. Dit schroefgedraaide gefrituurde aardappelenconcept op een stokje is er zo een. Geïnteresseerde venture capital mensen of fritkothouders (zo die twee al niet dezelfde zijn) kunnen mij altijd contacteren.

Monday, October 13, 2008

Het moeten niet altijd wilde beesten zijn.


The Tree That Reaches Heaven (© titel door Emma Van Mol, September 2008)

Back to nature.
Op Heritage weekend gingen we naar Kurisa Moya, om de eco-toerist uit te hangen. Eco-toerisme, dat wil niet zeggen dat we in Onze Puren in een tent moeten gaan liggen, luisteren naar Gabriel Rios en verboden groensel smoren dat naar verluidt in onze tuin in Wilsele Putkapel door onze huurders in een potje van den Aveve wordt gekweekt, want daar weten wij niets van.
Wij sliepen er in één van de 2 blokhutten die daar in the middle of het zogenaamde afromountainforest zijn neergezet. De blokhut had alle comfort, maar energie kwam van een combinatie van aardgas, een open haard en zonne-energie panelen.








De vorige bezoekers legden heeldere dagboeken aan. Daaruit blijkt dat het niet alleen een romantische plek is voor koppeltjes, maar ook een interessante plek voor eenzaten die met hun sterk vergrote ogen in de bomen turen. Niets tegen ornithologen, daar niet van. Maar ge moet al een behoorlijk obsessie hebben en een acute stijve nek om de Chestnut-Vented Titbabbler, de Three-streaked Brown-Crowned Tchagra, en de Greenbacked Camaroptera Bleating Warbler uit elkaar te houden. Voor de geïnteresseerden, de volledige lijst van alle vogels die je kan gaan spotten in Kurisa Moya is te vinden op deze link:

http://www.krm.co.za/Nature/Birdlist.htm

De wandelingen door het zeldzame afromountain forest zijn een verademing. Het moeten niet altijd wilde beesten zijn op een safari waar ge uzelf klem rijdt.
Lucas voelt hier bijvoorbeeld aan de schors van een boom. Wat daar zo speciaal aan is? Deze boom voelt ontzettend koud aan, kouder dan de bomen er rondom. De reden is eenvoudig: de schors is zodanig dun, dat je eigenlijk het grondwater voelt dat door de boom wordt opgezogen.




Nog meer natuurschoon? (Van het dode bebloede duikertje op ons pad in het woud nam ik geen foto)







Voor de wandeltochten in Kurisa Moya kan je beroep doen op David Letsoalo. Uit de documentatie en artikelen in de hut leren we dat David wel zeer hoge credentials heeft op het vlak van bird watchen. Vandaar dat we op een vroege morgen met hem op stap gaan.
De man slaagt erin om namen van vogels waarvan ik het bestaan niet kon vermoeden te linken aan geluiden die ik amper kan onderscheiden. Op bepaalde momenten krijgt de wandeling iets zeer irreëels als David het gefluit van de vogels nadoet en er zo in slaagt om bepaalde species te lokken.



In de wouden staan bomen die reiken tot de hemel, waar feeën in wonen, en varens waar betoverende fairies en pixies nachtelijke feestjes houden. Onze fantasie slaagt regelmatig op hol, maar véél vogels in het echt spotten blijkt moeilijk. Laat staan ze te fotograferen.

Wij hadden toch het geluk om een paar zeldzame dieren te vinden.
De Roosgemutste Voortandslosse Schrijfster is makkelijk te herkennen aan haar blauwe veren van de AS Adventure en haar lokroep 'Ikhebhonger' of 'Wakanikdoen?'.
De Bruingemutste Rekenaar - ook wel Dartele Pokemon genoemd - is daarentegen duidelijk uit zijn wandelschoenen gegroeid en verplaatst zich ocharme op zijn sandalen in het vochtige woud. Deze schuchtere spotvogels houden er aparte eetgewoontes op na, drinken kleverige substanties genre Fanta Grape en slaken vervolgens kreten die veel weg hebben van de menselijke ructus, het geluid dat wordt veroorzaakt door oprisping van gassen uit de maag, die via de slokdarm naar buiten komen. Boeren, da we zeggen.

De kans dat ze zich per twee door het woud begeven is groot, maar kan gevaarlijk zijn voor toevallige voorbijgangers.





We reden ook doorheen de Magoebaskloof, gekend voor avocado en bananenplantages en ontdekten een eethuis/farmstall/boomkwekerij waar Van Gastel een boompje over zou kunnen opzetten.



Op de terugweg bracht onze trouwe Nissan ons over schier onberijdbare wegen tot aan opmerkelijke watervallen. Een beetje zoals de Watervallen van Coo, maar dan niet opgekocht door Studio 100 en, heu, een beetje minder veilig. Elk jaar eist de rivier haar tol hier, doordat roekeloze bezoekers zich naar beneden laten glijden en dingen breken die ze niet mochten breken.

Wij ontspanden ons zelf, maar de zelfontspanner niet.



voor de geïnteresseerden:
www.krm.co.za

Thursday, September 25, 2008

Over vlaggen, politiek en Ignace Crombé.



24 september. Vandaag is het Heritage Day in Zuid-Afrika. Een vakantiedag, om de diversiteit te vieren van alle bevolkingsgroepen van het land. De Rainbow-nation, zoals Mandela het noemde.

Vakantie dus, voor het hele land, behalve voor Lucas en Emma. De American International School had het voorbije weekend al hun Heritage weekend, een moment dat wij aangrepen om nog eens een tripje te doen. Ik post nog wel wat foto's, maar het was een boomhut in een schier ondoordringbaar woud en een natte droom voor eco-avonturiers en ornithologen.


Die snode Zuid-Afrikanen maakten van Heritage Day ook nog eens de nationale Braai Dag. (In diezelfde optiek hebben ze hier ook een 'Cleavage Day'. Dat ze dàt niet gebruiken om het toerisme aan te trekken... Maar we wijken af.)
Braai betekent in alle 11 talen van SA hetzelfde, volgens de patroon van de braaidag, ene Desmond Tutu. En toegegeven, een goed moment om met vrienden en familie samen te zijn. Het zou een idee zijn voor België, 21 juli vieren en er Nationale FritSteek Dag van maken. Doe mij maar ne kleine met mysterie-saus.


Op de school was het wel een speciale dag: we werden zoals elk jaar uitgenodigd voor de 'Parade of the Nations'. Een soort openingsshow van de Olympische spelen, maar dan zonder vlam en zonder budget. Met een doortocht van alle kinderen in hun nationale kleuren achter hun vlag. Samen met ons waren vele ouders getuige van een parade van ... 72 nationaliteiten. Het is een belangrijk deel van de opvoeding van onze kinderen, die diversiteit van mensen. Dat het wat overgoten wordt met een Amerikaans sausje dat nemen we er maar bij.
De delegatie Amerikanen is indrukwekkend groot, maar Alyssa, het vriendinnetje van Emma, is ocharme alleen om Indonesia te vertegenwoordigen. Er is natuurlijk een grote Zuid-Afrikaanse groep, maar ook landen als Nederland zijn in grote getale aanwezig.
De Belgen waren met wat minder dan vorig jaar, een aantal van onze vrienden zijn terug vertrokken.




Maar eerlijk gezegd, geen kat van de expats zou er aan gedacht hebben om achter een Vlaamse leeuw te lopen, of een Waalse haan. Wat in het licht van de huidige gebeurtenissen in België opmerkelijk te noemen is.
Meer nog, er zijn nog interessante vergelijkingen te maken tussen mijn adoptie- en geboorteland. Leterme en Mbeki, même combat. Dan vooral over het al dan niet vasthouden aan de macht, want laat ons eerlijk zijn,
Mbeki heeft wel wat meer credibiliteit wegens zijn bijdrage aan de Rainbownatie, en Leterme maakt er bij jullie wel een serieus geel-zwart potje van. Ik bedoel maar: Mbeki heeft al wél geregeerd.

Mbeki is bedankt voor zijn diensten, vorige week. Net op het moment dat eigenlijk Leterme de eer aan zichzelf moest houden, of de hand aan zich zelf moest slaan, zo je wil. Maar dat gebeurde niet, ik zag wél een Bourgeois vliegen.
Bijna tegelijkertijd waren er hier 11 ministers die ook ontslag namen omdat Mbeki moest vertrekken. Een pittig detail: de minister van Financien kondigt aan dat hij ook vertrekt en de Rand duikelt prompt naar beneden.
In the unlikely event dat Reynders uit sympathie voor Bourgeois ook zou vertrekken, ik denk niet dat er één nano-rimpel in de euro komt.

Ben ik een Vlaming? Bof. Naar de Jezuieten gegaan in Antwerpen, natuurlijk tekent dat een mens. Opa een vakantiehuis in de Ardennen, ik werken in Brussel, met een job die mij gedurende heel mijn professionele loopbaan brengt over het hele land. Ben ik een Belg? Bof. Grenzen, ik heb dat nooit nuttig gevonden, behalve die tijd toen ik voor het Nederlandse Superconfex de campagnes deed. Dan wist ik dat het overschrijden van de grens gelijk stond met een verandering van eetcultuur. Die bami-worst met dat glas melk in de kantine, het heeft diepe sporen nagelaten.

Afkomst & 'heritage' zijn natuurlijk belangrijk. Dat verrijkt een mens. Alleen moet dat eerder een vertrekpunt zijn dan een eindpunt voor een samenleving. Lees dat nog eens terug en denk daar maar over na.
Ik zal eens een boek moeten schrijven over 'Lateraal denken en het Sociale weefsel' Het zal wel fictie zijn.
Ik bedoel maar, ik voel mij veel meer verwant met sommige mensen uit andere culturen dan met mensen die in België of Vlaanderen wonen en de zeventigste heruitzending van de Kampioenen het toppunt van entertainment vinden, of die wakker liggen van de laatste strapatsen van ene Ignace Crombé. (Vraag eens aan de Standaard of ze de online krant niet kunnen filteren, want eerlijk gezegd, qua Kwaliteitskrant-label, het gaat er niet op vooruit.)

Kindred Spirits, dat heeft niets te maken met de kerktoren waar je onder geboren bent.
De uitdaging, zowel voor België als voor Zuid-Afrika, is om net niet in rigide structuren te denken. Politiek zou eigenlijk een dynamisch proces moeten zijn. Maar ik moet de eerste politicus nog tegen komen die die naam eens niet waardig is. (Lees dat ook maar eens na, da's een one-liner die Geert Hoste mag leasen voor zijn nieuwe show)

Die kinderen van ons, die geven het voorbeeld. Die leven dag in dag uit met elkaar. 72 nationaliteiten! Al die vlaggen op het einde van de parade, da's best indrukwekkend.
En zelfs een voorbijkomende 'dust devil' - een soort mini-tornado - slaagt er niet in om de festiviteiten te stoppen. De enige schade buiten de muziekpartituren die in het rond vliegen, is de Nederlandse vlag die honderden meters de lucht wordt ingeblazen. Wat met die bamiworst en dat glas melk indachtig, enkel maar gerechtigheid is die geschiedt.







Fleur, vriendinnetje van Emma.

Als op het laatst, the host-country South Africa voorbijkomt en iedereen het volkslied aanheft, dan is dat een 'schoon' moment.



Lucas en Manu. Wegens..heu... te goed bevriend voor dit schooljaar in twee verschillende klassen gezet.


Onze nieuwste aanwinst, Yala, kruising tussen een labrador en een golden retriever die we mee helpen opleiden tot een blindegeleide hond, viert mee.

Tuesday, September 09, 2008

Een Richard Attenboroughke doen.

Ik weet het. Het is al bijna 3 maanden geleden, en nog heb ik niets geschreven over onze trip naar Botswana. Over de voorbereidingen, een beetje. Over de grensovergangen ook. Dat stond zelfs op de Tijd Expat blog. Maar niets over de reis zelf.

En het moet gezegd, ik wist niet hoe er aan te beginnen. Zoveel te vertellen, te laten zien. Komt er nog bij dat het een beetje druk is geweest, en dat is een understatement. Vlak erna, met onze reis naar België en Frankrijk, en daarna met mijn trip naar Dubai en Shanghai en het hele Back to School circus. Er is vanalles te vertellen.

Maar dus Botswana. Het moest één van die hoogtepunten worden tijdens ons verblijf hier in Zuid-Afrika. Het stond, zoals we zeggen, hoog op ons lijstje. Voor de geïnteresseerden, er staat ook nog Mozambique en Namibië op dat lijstje, en onze tijd hier begint wat te korten...

Ik ga niet de hele reis beschrijven, maar ik zal wél de betere foto's en begeleidende teksten in ons 'jaaroverzicht' boek brengen. (U kan deze boeken bestellen bij Amazon.com. Grapje. Ik heb van vorig jaar er 3 laten maken :-) Wat ik u niet wil onthouden, zijn een paar mooie beelden die op onze harde schijf zijn opgeslagen, en daar zéér lang zullen blijven.

Een paar impressies.

Maun is waar alle 4*4's stoppen om te tanken en levensmiddelen in te slaan. Wij maakten van de gelegenheid gebruik om over de delta te vliegen met een kleine Cessna..







En met een klein bootje weg van onze tent op The Old Bridge Backpackers kamping.










De woonboot op de Okavango Delta.

Als er een rustigere en toch indrukwekkendere vakantie zou bestaan, u moet het me laten weten, want op een houseboot wonen, en van schilderachtig decor naar schilderachtig decor varen, visarenden zien overvliegen, krokodillen zien zonnen, of nijlpaarden horen brullen, het moet straf zijn om dat te verbeteren.
.












Als wij reizen, dan reizen we in stijl. Dus het volk dat mee was, dat mocht er ook wel zijn...






En vissen dat we kunnen!
Corrigeer dat. En hengelen dat we kunnen!
We zijn experts in het uitgooien van vislijnen geworden. Ok, hier en daar wel wat vastgezeten in de papyrusplanten, maar voor de rest : onze hengelstijl is de perfectie nabij. Wel spijtig dat we geen kat gevangen hebben. Heu. vis.







Tsodilo Hills is een mysterieuze plek. Een paar bergjes die uit het landschap rijzen en die uitkijken op de Kalahari woestijn in Namibie.
De 'Bush newspaper' is het lezen van allerhande sporen om te weten welk dier wat en waar heeft gedaan. Razend interessant, om uitwerpselen te vinden en te weten dat er op diezelfde plek een black rhino moet zijn langsgeweest, gewoon omdat in de uitwerpselen je stokjes vindt die onder een hoek van 45° werden afgebeten. Wat, u raadt het, overeenkomt met de tandenstructuur van een Black Rhino.

De San bevolking beschouwde de Tsodilo Hills als een mystieke plek waar de geest van elk dier rondwaart. Vandaar dat je er overal schitterende rotsschilderingen aantreft.
De Grotten van Altamira, maar dan in de open lucht en nog erg (of : té?) bereikbaar.








Namibie, de Caprivi Strip, een lange rechte weg die ons van de Okavango Delta naar de Victoria Falls zal brengen. We probeerden te kamperen waar mogelijk, en waar we meerdere dagen bleven. Bij een 'overgangsrit' en een één-nacht-verblijf hadden we lodges of cabines geboekt. Dit was het zicht uit onze lodge daar.
Beetje veraderlijk, want krokodillen kunnen zo uit dat water opduiken en uw kind meesleuren. Maar mooi!




De Vic Falls. Erg toeristisch, hoe kan het ook anders, en elke morgen werden we in onze tent gewekt door overvliegende ulmmetjes (hoe schrijf je dat). Toen wij er waren, was er nog veel water, en dus allemaal erg nat en mistig. Wat goed was, is dat de plaatselijke bevolking tegen een sterk gereduceerd tarief 'hun' Vic falls mogen bezoeken, dus 's avonds was het daar een beetje zoals bij de jeugdclub Oezewoeze in Schilde, maar dan zonder het zicht van de Turnhoutse baan.




Richard Attenborough indachtig, en met dank aan de Nikon D300, ge kunt op zo'n reis en in het Chobe National Park wel het één en ander fotograferen. Ik zal aan Sinterklaas eens een fatsoenlijke telelens vragen. Ahoewel. Dan komt die smoel van die krokodil nog dichterbij. ...







Op bij het ochtend gloren.

Een magisch moment was het, toen Eric en ik onder ons tweeën naar de andere ingang reden van het Chobe National Park, om vandaar langs de rivierbedding terug af te zakken. We botsten op een hele kudde buffels.










Er is niet teveel misgelopen. Ik weet niet of Petra mijn rijstijl kon apprecieren - let me rephrase that - Petra kon mijn rijstijl niet altijd apprecieren, en toegegeven, soms was het niet gewoon maar beestjes zoeken, maar eerder een stevige woestijnstrook in Parijs-Dakar, als we in Chobe rondreden in het mulle zand.
De 2*4 Nissan Xtrail heeft het meer dan behoorlijk gedaan. Wat zeg ik, uitstekend gedaan en buiten de verwachting van onze meereizende 'Landie' Experience rijders. Banden aflaten, rijstijl aanpassen, wie met een off-road ei zit, u kan ze stellen. Maar één keer zaten we vast. Maar dan goed vast, en uitstappen met wilde leeuwen en ander Big Five fraais, da's niet echt zo'n goeie optie. Gelukkig werden we 'gered' door een langskomende truck met personeel voor de Chobe Safari Lodge die zich midden in het natuurgebied bevindt.






Lees er nog even onze wedervaren bij de grensovergangen, de mond-en klauwzeer road blocks, het bespuiten van de wielen én de daartoe aangetrokken geiten op na op deze blog bij grensgevallen.




U zal het begrepen hebben. Het heeft onze zinnen geprikkeld, onze ogen geopend.
Johannesburg en Zuid Afrika waren wel héél ver weg op deze reis. En België en Wilsele Putkapel, tja, dat lag op een andere planeet.